บทที่ 702

คนอื่น ๆ พากันเห็นด้วย หลินอู๋กลับไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอรู้ดีกว่าใครว่าตอนนี้ที่หรงฉือใช้เงินได้อย่างไม่ยั้งคิดแบบนี้ สิ่งที่เธอพึ่งพาไม่ใช่อวี้มั่วซวิน แล้วก็ไม่ใช่เฟิงถิงเซิน แต่เป็นตัวเธอเอง

เธอแค่อาศัยตัวเธอเอง ก็มีทรัพย์สินมหาศาลที่คนจำนวนมากใฝ่ฝันอยากได้แล้ว...

พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของหลินอู๋ก็จมดิ่งลง แววตาหม่นหมอง มือที่วางบนราวจับเก้าอี้กำแน่นขึ้นทันที และอารมณ์ดีเมื่อครู่ก็หายไปหมด

หรงฉือไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร หลังจากที่เธอแข่งประมูลกับคนอื่นอยู่หลายรอบ ก็สามารถคว้าภาพวาดจีนโบราณภาพนั้นมาได้สำเร็จ ด้วยมูลค่าที่สูงกว่าสามร้อยห้าสิบล้านบาท

หลังจากงานประมูลสิ้นสุดลง เจ้าของผู้อยู่เบื้องหลังบริษัทประมูลก็เป็นฝ่ายปรากฏตัวเพื่อทำความรู้จักกับหรงฉือด้วยท่าทีที่สุภาพมาก