ตอนที่ 5 เธอทำเรื่องแบบนั้นไปได้ยังไง

เธอทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงนะ เพราะเมาเหรอ? เธอถามตัวเองเป็นร้อยเป็นพันครั้ง จะเรียกว่าเมาก็พูดได้ไม่เต็มปาก เธอยังมีสติพอตัดสินใจในการกระทำของตัวเอง แต่เธอก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าถูกผู้ชายคนนั้นจับพลิกคว่ำพลิกหงายไปกี่รอบและถึงจุดสุดยอดไปกี่ครั้ง ร้องครางจนเสียงแหบไปเลย แต่เธอกลับจำไม่ได้แน่ชัดว่าผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร เหมือนเขาจะบอกเธออยู่นะ ส่วนเธอก็มั่นใจว่าไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดไว้ให้เขา เธอเพลียจนผล็อยหลับไปตอนไหนไม่รู้ แต่รู้สึกตัวตื่นตอนที่พี่ก้องภพโทรหา เธอจึงรู้ว่าไม่ได้นอนที่ห้องตัวเอง หลังจากตั้งสติได้ก็รีบพาร่างเปลือยเปล่าสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วและหิ้วรองเท้ากับกระเป๋าสะพายออกมาจากห้องนั้น หลังจากกลับมาที่ห้องตัวเองก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เก็บกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางกลับ แต่นึกขึ้นได้ เธอไม่มั่นใจว่า...เขาใช้ถุงยางอนามัยหรือเปล่าทำให้เธอต้องตาลีตาเหลือกไปซื้อยาคุมฉุกเฉินป้องกันไว้ก่อน

นัวเนียกันขนาดนั้น เธอกลับจำหน้าเขาไม่ได้ จะเรียกว่าจำไม่ได้ก็ไม่ใช่ เหมือนมันเลือนรางเสียมากกว่า

“ลูกหมิว?”

“คะ!” ธีรยาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ “แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ หมิวทำบัญชีให้เสร็จพอดี นี่หมิวว่าจะไปเช่าชุดใส่ไปงานแต่งพี่หมอก้องนะคะ”

“หมอก้องจะแต่งงานแล้วเหรอ” คุณแม่เพ็ญนภาถาม รู้จักคุ้นเคยเพราะเด็กๆที่นี่เวลามีเรื่องด่วนไปโรงพยาบาลก็ได้เจอหมอก้องภพอยู่บ่อยๆ แต่นางก็ดูไม่แปลกใจกับเรื่องที่ได้ยินนัก

“แล้วหมิวละลูก”

“เรื่องอะไรคะ” เธอถามอย่างงงๆ

“ไม่มีคนที่อยากแต่งงานด้วยเหรอ”

“หมิวยังทำงานใช้ทุนอยู่เลย ยังไม่อยากคิดเรื่องพวกนี้หรอกค่ะ”

“ถ้าหมิวไม่มีใคร ไม่ลองพิจารณาลูกชายของเพื่อนแม่ดูล่ะ”

“ลูกชายเพื่อนแม่? คนไหนคะ?” ธีรยาทำหน้างง ตอนเรียนเธอก็ทุ่มเทกับการเรียนไม่ได้สนใจเรื่องอื่น อีกอย่างเพื่อหาเงินทุนมาเป็นค่าใช้จ่ายในบ้านเด็กกำพร้าทำให้คุณเพ็ญนภารู้จักคนมากมายหลายระดับ

“ก็คนที่เป็นลูกครึ่งจีน-ไทยไงล่ะ ชื่ออะไรนะ โจ โจ อะไรสักอย่าง”

ธีรยายิ้มแหย ส่ายหน้าไปมา “ไม่คุ้นเลยค่ะแม่ แม่ก็อย่าไปเชื่ออะไรมากนะคะ พวกต้มตุ๋นหลอกลวงหรือเปล่าก็ไม่รู้ หรืออาจจะเป็นจีนเทามาหลอกตีสนิทกับเราก็ได้”

“ไม่หรอก” คุณเพ็ญนภาส่ายหน้าไปมา “อีกอย่างแม่เขาก็เป็นเพื่อนแม่ด้วย หมิวจำคุณกานดาได้ไหมล่ะ แม่เคยพาไปกินข้าวด้วยกันนะ คุณกานดาเป็นอีกคนที่ให้ทุนการศึกษาของหมิวด้วยนะ ตอนนี้กานดากลับมาเมืองไทยแล้ว”

“เพื่อนแม่มีตั้งหลายคน หมิวจำไม่ได้ทุกคนหรอกค่ะ”

“ถ้าจำไม่ได้งั้นวันนี้ไปข้างนอกกับแม่ เดี๋ยวเจอหน้าก็จำได้เอง”

“อ้าว! แม่จะออกไปไหนเหรอคะ”

“พอดีเพื่อนแม่โทรมาชวนไปกินข้าวเย็น ลูกก็ว่างนี้ ออกไปเป็นเพื่อนแม่สักชั่วโมงแล้วกัน”

“แต่แม่คะ...แม่จะไปไหนไม่บอกล่วงหน้าแบบนี้ไม่ได้นะ”

“ให้แม่ไปคนเดียว หมิวไม่เป็นห่วงแม่หรือไง”

แม่เพ็ญนภาทำท่างอนและเวลางอนจะง้อยากเสียด้วย ธีรยาถอนหายใจแล้วตัดสินใจยอมออกไปพบเพื่อนของคุณแม่ด้วยกัน เธอจัดเก็บเอกสารต่างๆให้เรียบร้อยซึ่งใช้เวลาไม่นานนัก เช่นเดียวกับคุณเพ็ญนภาที่เหมือนเตรียมตัวอยู่ก่อนแล้ว จะให้ไปคนเดียวเธอก็เป็นห่วง แค่นั่งเล่นสักชั่วโมงค่อยกลับก็แล้วกัน

ธีรยาอาสาขับรถให้ บ้านเด็กกำพร้ามีรถเก๋งมือสองอายุสิบปีไว้ใช้งานอยู่หนึ่งคัน เธอขับรถไปตามเส้นทางที่แม่เพ็ญนภาบอกแล้วก็อดประหลาดใจไม่ได้ นี่มันหมู่บ้านคนรวยนี่ ราคาแต่ล่ะขั้นต่ำหลังล่ะห้าสิบล้านเลยทีเดียว