ตอนที่ 6 เคยเจอกันมาก่อน?

ธีรยาส่งยิ้มหวานแล้วลุกขึ้นยืน ไหนๆเจ้าบ้านก็เปิดไฟเขียวแล้ว ขอเดินสำรวจดูหน่อยเถอะนะ เผื่อเจออะไรไม่ดีจะได้รีบดึงแม่ออกมา หญิงสาวเดินออกมานอกห้องรับแขก ลังเลครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเดินไปตามทางที่ออกไปสวนด้านนอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ริอาจใจกล้าขึ้นไปชั้นบนของคฤหาสน์ เธอจึงเดินดูรอบๆ บริเวณบ้าน สวนหย่อมขนาดใหญ่ให้ความร่มรื่นจนเธอลืมว่าตัวเองมาสำรวจจับผิดเรื่องอะไร บ้านของเธอหลังเล็กแต่อบอุ่น แต่ถ้ามีบริเวณกว้างๆ แบบนี้ก็คงดีไม่น้อย ได้เดินเล่นผ่อนคลายบ้าง เสียดายที่เธอมาเอาเสียเย็นย่ำมองไม่เห็นว่ามีต้นไม้อะไรบ้าง ดูไปดูมาเจ้าของบ้านอาจจัดปาร์ตี้ที่บ้านบ่อย เพราะบริเวณสามารถจัดงานเลี้ยงขนาดย่อมได้เลย

จังหวะที่หมุนตัวกลับ ร่างเล็กก็ปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างจนเกือบล้ม มือใหญ่ยื่นมาประคองไหล่เธอไว้ได้ทัน ธีรยายกมือขึ้นดันแว่นตาให้เข้าที่แล้วก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น

“คุณ!”

“คุณ...”

ชายหนุ่มที่ปกติใบหน้านิ่งไร้อารมณ์แต่ยามนี้มุมปากยกยิ้มขึ้น แรกทีเดียวเขามองผ่านๆ เห็นเงาร่างไม่คุ้นเคยอยู่ที่สวนหย่อม หากเป็นเพื่อนแม่ก็ดูจะอายุน้อยไปหน่อย แม้จะเห็นแต่แผ่นหลังกับเส้นผมยาวสยายก็ตาม เมื่อเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ก็พบว่าเธอหันหลังมาอย่างรวดเร็วจนเขาถอยหลังหลบไม่ทัน

พบกันครั้งแรกเรียกความบังเอิญ

พบกันครั้งที่สองก็บังเอิญอีก

แต่พบกันครั้งที่สามจะเรียกอะไรดี

“คุณ...”

ธีรยาขยับแว่นตาด้วยความเคยชินแล้ว เมื่อตั้งสติได้ก็ขยับเท้าถอยหลังออกมาเล็กน้อย แม้ครั้งก่อนเจอกับแวบเดียวแต่ในสถานการณ์ไม่ปกติ เธอจึงจำหน้าเขาได้ อย่างน้อยก็ตอนนี้เธอใส่แว่นตาอยู่ เขายกมือขึ้นกอดอก เพียงการขยับตัวเล็กน้อยก็ทำให้เห็นว่า กระดุมเสื้อเชิ้ตปลดลงมาสามเม็ด เห็นรอยสักที่มองไม่ชัดว่าเป็นรูปอะไร ท่าทีสบายๆ จนดูน่าหมั่นไส้ ทำให้ธีรยาเผลอเบ้ปากใส่

“พบกันครั้งแรกเรียกความบังเอิญ แต่พบกันสามครั้งจะเรียกอะไรดี” ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม

“สามครั้ง?” ธีรยาทำหน้างุนงง “คุณจำคนผิดแล้วค่ะ”

คราวนี้ชายหนุ่มเลิกคิ้วประหลาดใจ ยื่นมือดึงแว่นตาเธอออก หญิงสาวตกใจรีบยื่นมือไปคว้าไว้ แต่คนตัวสูงลองสวมแว่นตาแล้วก็ส่ายหน้าไปมา

“คุณนี่สายตาสั้นมากเลยนะ” เขาบ่นแล้วส่งแว่นตาคืนให้ “มิน่าล่ะถึงทำเป็นจำกันไม่ได้”

“เรา...เราเคยเจอกันมาก่อนหรือคะ?”

ชายหนุ่มยื่นหน้าไปใกล้ แต่เธอถอยหลังหนีเผลอทำไหล่ห่อเหมือนหนูกลัวแมว

“ให้ตายสิ! แบบนี้ผมน้อยใจแย่ คืนนั้นไม่ได้อยู่ในความทรงจำคุณเลยหรือไงนะ”

“คืนนั้น...”

จะว่าไป ก็หน้าตาคุ้นๆอยู่นะ

หรือว่า

“คุณ!”

“นึกว่าต้องให้ทบทวนถึงจะจำได้”

โจวเจียอีกระตุกยิ้มที่มุมปาก ไม่เคยรู้สึกเสียหน้าขนาดนี้มาก่อน เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ ‘จำเขาไม่ได้’ ทั้งที่คืนนั้นก็เป็น ‘ครั้งแรก’ ของเธอ