ตอนที่ 7 ไม่อยากเข้าใกล้

“โรงพยาบาล?” กานดาทำท่าตกใจ “ลูกไม่สบายเหรอ”

“เปล่าครับ พอดีลูกน้องทำเรื่องไว้” เขายิ้มและส่งสายตาให้หญิงสาว “วันนั้นคุณคงเสียขวัญน่าดู แต่ทางทนายของเราติดต่อชดใช้ค่าเสียหายและบริจาคเงินให้ทางโรงพยาบาลแล้ว”

“เสียขวัญ? นี่มันเรื่องอะไรกันยัยหมิว ไม่เห็นเล่าให้แม่ฟังเลย” คราวนี้คุณเพ็ญนภาทำหน้ากังวล ธีรยาจึงจำเป็นต้องเปิดปากพูดบ้าง ไม่อย่างนั้นแม่จะเป็นกังวลเรื่องงานของเธอ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คนทะเลาะกันที่โรงพยาบาลค่ะ เรื่องพวกนี้ทางผู้ใหญ่เป็นคนดูแลจัดการ หมิวไม่รู้เรื่องด้วย แล้วอีกอย่างก็คนละแผนกกัน”

“อ่อ...มิน่าล่ะ ผมกลับไปที่แผนกฉุกเฉินอีกครั้งแต่ไม่พบคุณ” เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ จริงๆ เขาก็อยากเจอคุณหมอคนสวยอยู่เหมือนกัน

เป็นครั้งแรกที่เขาอนุญาตให้ผู้หญิงที่มีเซ็กส์นอนบนเตียงเดียวกัน ถึงไม่อนุญาตเธอก็โดนเขาจับกินจนสิ้นเรี่ยวแรงไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าตอนเช้าเขาออกไปคุยงานกับลูกค้า กลับเข้ามาพบแค่ที่นอนยับยู่ กระดาษโน้ตที่เขียนไว้ให้เธออยู่รอกินข้าวเที่ยงด้วยกันก็เหมือนกับไม่ถูกหยิบขึ้นมาอ่านเลย เขาทั้งหงุดหงิด โมโห เสียหน้า เหมือนเป็นคนถูกทิ้งทั้งที่ทุกครั้งเขาเป็นฝ่ายทิ้งคนอื่นก่อน

“ผมเป็นห่วงว่าวันนั้นคุณบาดเจ็บอะไรหรือเปล่า”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ก็คุณ...” ธีรยายั้งปากไว้ก่อนจะพูดออกไป “ก็ไม่มีอะไรนี่”

“ทะเลาะกันในโรงพยาบาล เอ๋? ที่มีคลิปออกสื่อไปทั่วนั้นนะเหรอ” คุณกานดาถามลูกชาย “ตายจริง! ทำไมทำตัวเหลวไหลอย่างนี้ ที่โรงพยาบาลก็ไม่เว้น”

“จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้วครับ” โจวเจียอีผงกศีรษะให้มารดา แล้วลอบมองไปทางหญิงสาว

“ไม่รู้ว่าคุณหมอจะมาเลยไม่ได้เตรียมของขวัญแทนคำขอโทษ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร แล้วอีกอย่างทางคุณก็จัดการทุกอย่างแล้ว”

ได้ยินว่าถึงขนาดซื้อเครื่องวัดความดันรุ่นใหม่ล่าสุดบริจาคให้ทางโรงพยาบาลตั้งห้าเครื่อง

“ไม่ได้สิ” เขาทำหน้าจริงจัง “เอาอย่างนี้ คราวหน้าผมเอาไปให้ที่บ้านคุณหมอดีไหมครับ หรือไปที่โรงพยาบาลดี”

“หา!” ธีรยาทำตาโต “ทางที่ดีไม่ต้องมาเจอกันอีกจะดีกว่าค่ะ”

“ยัยหมิวอย่าเสียมารยาท ยังไงก็เป็นลูกชายของเพื่อนแม่นะ” คุณเพ็ญนภาเข้าข้างฝ่ายชายเต็มที่ “ยัยหมิวไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับน้าหรอกนะ เขาออกจากบ้านเด็กกำพร้าไปนานแล้ว”

โจวเจียอีเลิกคิ้ว เขารู้ว่าเพื่อนแม่หรือคุณเพ็ญนภาใช้บ้านตัวเองเป็นสถานสงเคราะห์เด็กหรือบ้านเด็กกำพร้าตะวันฉาย หลายครั้งที่แม่มอบเงินบริจาคและให้ทุนการศึกษาเด็กที่เรียนดีแต่ขาดแคลนทุนทรัพย์ แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าที่สวยหวานหยาดเยิ้มขนาดนี้จะเป็นเด็กที่คุณแม่อุปการะ

“ก็ฝากไว้ที่แม่เพ็ญนภาก็ได้ค่ะ”

ธีรยาพูดเสียงเบา เดาว่าเขาคงพอรู้แล้วว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าไม่ใช่คุณหนูผู้ดีมาจากไหน ไม่ใช่คนฐานะเดียวกับเขา เขาก็คง...เลิกสนใจไปเอง

“หรือเอาไปให้ที่โรงพยาบาลก็ได้ อยู่แผนกอะไรนะลูกหมิว” คุณกานดาพูดแล้วหันไปถามหญิงสาว

“หนูทำงานในห้องแล็บค่ะ” คนอื่นไม่เรียกเธอว่าหมอด้วยซ้ำไป แต่เรื่องพวกนี้เธอไม่ได้ใส่ใจนัก ที่ตัดสินใจเลือกเรียนสาขาพยาธิวิทยาส่วนหนึ่งก็เพราะไม่อยากเจอคนไข้โดยตรงอยู่แล้ว

“ไม่ดีหรอกครับ คุณหมอทำงานยุ่งผมไม่ไปรบกวนดีกว่า เอาเป็นว่าวันหยุดหน้าของคุณหมอวันไหนครับ เรานัดเจอกันดีไหม”