บทที่ 109

อะไรนะ?

ส่งฉือหว่านไปเรียนที่ไหนนะ?

มหาวิทยาลัย C งั้นเหรอ?

เขาบ้าไปแล้วหรือไง?

มหาวิทยาลัย C เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำ ฉือหว่านมีสิทธิ์อะไรจะเข้าไปเรียนที่นั่น?

สีหน้าของฉือเจียวเปลี่ยนไปทันที "ซือหาน! ฉือหว่านเลิกเรียนไปตั้งแต่สิบหกแล้วนะ! เธอมาจากบ้านนอก นอกจากยั่วยวนผู้ชาย เธอทำอะไรเป็นที่ไหน แล้วคนแบบนี้มีสิทธิ์อะไรจะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย C?"

ฮั่วซือหานมองฉือเจียว แต่ไม่ได้ตอบอะไร

แววตาของเขามั่นคงและหนักแน่นมาก เป็นการบอกชัดเจนว่าเรื่องนี้ไม่มีการต่อรอง เขาตัดสินใจแล้วว่าจะส่งฉือหว่านเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย C

ฉือเจียวเป็นคนฉลาด เธอกับฮั่วซือหานเพิ่งกลับมาคืนดีกัน เธอไม่กล้าทะเลาะกับเขาเรื่องนี้

อีกอย่าง คนอย่างฉือหว่านเข้าไปในมหาวิทยาลัย C ก็มีแต่จะกลายเป็นตัวตลก พอถึงเวลานั้น ฮั่วซือหานก็จะยิ่งรังเกียจเธอเอง เธอไม่ต้องทำอะไร แค่นั่งดูฉือหว่านขายขี้หน้าก็พอแล้ว

ฉือเจียวแย้มรอยยิ้ม "ก็ได้ค่ะ ซือหาน ฉันจะฟังคุณทุกอย่าง"

ฮั่วซือหานยกมือขึ้นบีบจมูกเล็กของเธอเบาๆ "เด็กดี~"

ฉือเจียวซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนเขาอย่างมีความสุข

…

ฉือหว่านกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว เธอนั่งรอฮั่วซือหานอยู่ในห้องนอน

จนกระทั่งดึกดื่น แสงไฟจากรถยนต์สองดวงพุ่งส่องเข้ามาจากสนามหญ้าด้านนอก ฮั่วซือหานขับรถโรลส์รอยซ์แฟนธอมสุดหรูกลับมา

เขาคงอยู่ที่โรงพยาบาลกับฉือเจียวมาตลอดถึงได้กลับมาดึกขนาดนี้

ไม่นาน ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออก ฮั่วซือหานเดินเข้ามาพร้อมกับไอเย็นที่ติดตัวมา

ฉือหว่านเงยหน้ามองเขา "ฉือเจียวเป็นยังไงบ้าง?"

ฮั่วซือหานก้าวเข้ามาด้วยร่างสูงโปร่ง เขาเอื้อมมือไปปลดกระดุมสูทด้วยท่าทีสบายๆ "แค่แผลภายนอก ไม่ได้กระทบเส้นเอ็นหรือกระดูก"

ฉือหว่านไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด "เธอไม่มีทางทำให้ตัวเองเจ็บหนักหรอก"

ฮั่วซือหานมองฉือหว่าน ดวงตากลมโตดำขลับของเธอสะท้อนแสงไฟ เงียบสงบและนิ่งลึกขณะจ้องมองเขา