บทที่ 110

ฉือหว่านเงยหน้ามองฮั่วซือหาน "ไม่ต้อง ฉันจะไปคืนนี้"

เธอพยายามดึงข้อมือออกจากมือของเขา

แต่ปลายนิ้วเรียวยาวทรงอำนาจของฮั่วซือหานกลับรั้งไว้แน่น แรงกดดันจากเขาทำให้เธอขยับไม่ได้เลย เขาขยับริมฝีปากบางเอ่ยเสียงนิ่ง "พรุ่งนี้ไปมหาวิทยาลัย C ไปรายงานตัว"

ฉือหว่านชะงัก "ทำไม?"

"ฉันส่งเธอไปเรียนที่มหาวิทยาลัย C ทุกอย่างจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เธอไปเรียนแพทย์ที่นั่น"

ฉือหว่าน "..."

เขาส่งเธอไปเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัย C อย่างนั้นเหรอ?

วันหนึ่งข้างหน้า ถ้าเขาหันกลับมาทบทวนคำพูดของตัวเองตอนนี้ เขาจะรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?

"ฉันไม่ไป!" ฉือหว่านปฏิเสธทันที

ฮั่วซือหานขมวดคิ้วหล่อเข้มขึ้น "ฉือหว่าน มหาวิทยาลัย C เป็นสถาบันระดับสูง ไม่ใช่ว่าใครอยากเข้าไปก็เข้าได้ โอกาสนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ฉันรู้ว่าเธอเลิกเรียนตั้งแต่สิบหก ตอนนี้ฉันให้โอกาสเธอกลับไปเรียนอีกครั้ง เธอไม่เคยสนใจเรื่องการแพทย์เหรอ? ถ้าเธอตั้งใจเรียน สักวันเธอก็สามารถเปล่งประกายบนเวทีของตัวเองได้ เหมือนที่ฉือเจียวเป็น"

ฉือหว่าน "..."

เขาดูถูกเธอขนาดนี้เลยเหรอ?!

ขอบคุณนะ ฟังฉันให้ดี ขอบคุณมาก!

เธอกลั้นอารมณ์โกรธไว้ แล้วตอบไปสั้นๆ "โอเค ฉันไป"

จากนั้นเธอก็สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขา แล้วเดินออกไปทันที

…

ฉือหว่านเดินไปที่ห้องของคุณนายใหญ่ฮั่ว คุณนายใหญ่นั่งอยู่บนเตียง กำลังทำงานฝีมืออยู่ แว่นสายตาสำหรับผู้สูงอายุวางอยู่บนจมูกของเธอ เธอกำลังถักเสื้อไหมพรม

"คุณย่า ทำไมดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนคะ?" ฉือหว่านเดินเข้าไปถาม

"หวานหว่าน มาพอดีเลย ย่าถักเสื้อกั๊กตัวเล็กให้ ลองใส่ดูว่าพอดีไหม"

คุณนายใหญ่ฮั่วเก็บปลายด้ายสุดท้าย แล้วนำเสื้อกั๊กไหมพรมมาสวมให้เธอ