บทที่ 139

ฮั่วซือหานเอื้อมมือไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า แล้วเขาก็พบกับฉือหว่าน

ฉือหว่านกำลังซ่อนตัวอยู่ในมุมตู้ ร่างเล็กจิ๋วของเธอขดตัวเป็นก้อนเล็กๆ ผมดำขลับยาวสลวยสยายลงมา พอเห็นประตูตู้เปิดออก ดวงตากลมใสที่เพิ่งตื่นนอนของเธอก็มองขึ้นมาที่เขาราวกับกวางน้อยตื่นตกใจ

ตอนนี้เธอดูน่าสงสารมาก ราวกับเป็นเมียน้อยที่เขาเลี้ยงไว้นอกบ้าน แล้วภรรยาหลวงก็บุกมา เธอจึงต้องลงจากเตียงของเขาแล้ววิ่งมาหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้า

ฮั่วซือหานขมวดคิ้ว "เธอหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าทำไม?"

ฉือหว่านเพิ่งตื่น เพราะเสียงของฉือเจียวข้างนอกปลุกเธอขึ้นมา เธอลืมตาก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องพักของเขา

เธอจำไม่ได้เลยว่ามานอนที่นี่ได้ยังไง เธอจำได้แค่ว่าตัวเองหลับไปบนโต๊ะ

พอเห็นฉือเจียวกำลังบุกเข้ามาด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยว เธอตื่นตกใจจนต้องหลบเข้ามาในตู้เสื้อผ้าโดยสัญชาตญาณ

เฉือหว่านเงยหน้ามองเขา แล้วถามว่า "ฉือเจียวไปแล้วเหรอ?"

ฮั่วซือหานไม่ได้ตอบ

ฉือหว่านยิ้มมุมปาก "พอเห็นว่าฉือเจียวกำลังจะเข้ามา ฉันก็รีบหลบเองเลยล่ะ ประธานฮั่ว แบบนี้ฉันเรียกว่าทำตัวดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"

ฮั่วซือหาน "..." ตอนที่ควรจะเรียบร้อย เธอกลับไม่เป็น

ตอนนี้ ฉือหว่านค่อยๆ ออกมาจากตู้เสื้อผ้า แต่เพราะนั่งยองๆ อยู่ในนั้นนานเกินไป ทำให้ขาชา พอจะก้าวออกมาก็เสียหลักจะล้มลงไปกับพื้นพรม

แต่ก่อนที่เธอจะล้ม มือเรียวยาวแข็งแกร่งของฮั่วซือหานก็คว้าแขนเธอไว้ได้ทัน

ฉือหว่านขยับขาขวาที่ชาจนรู้สึกไม่มั่นคงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเบาๆ "ขอบคุณค่ะ ประธานฮั่ว"

ฮั่วซือหานมองเธอ ขณะที่เธอเก็บเส้นผมที่ตกลงมาข้างแก้มไปทัดไว้หลังใบหู เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่ดูงดงามเรียบง่าย เขาเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพูดเสียงต่ำ "ถ้าคราวหน้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ถ้าผู้ชายไม่ได้บอกให้เธอซ่อน เธอก็ไม่ต้องซ่อน เข้าใจไหม?"

ขนตาของฉือหว่านสั่นเล็กน้อย เขาคิดว่าเธออยากซ่อนตัวเองเหรอ?

เธอคือภรรยาตัวจริงนะ!

ฉือเจียวต่างหากที่เป็นมือที่สาม!

เธอเองก็รู้สึกเหมือนกันว่าการซ่อนตัวของตัวเองมันดูน่าสมเพชและตลก

"ฉันกลัวฉือเจียวจะทำร้ายฉัน"