บทที่ 152

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

กู้เป่ยเฉินกระเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟาทันที “บ้าเอ๊ย!”

เขาถือคทาหยกเพิ่งจะก้าวออกไป ฉือหว่านก็หมุนตัวกลางอากาศ ใช้ขวานในมือฟันเขาลงไปกองกับพื้น

เขาตายแล้ว!

เขาตายแล้ว!

ท่าทีคึกคะนองของกู้เป่ยเฉินดึงดูดความสนใจของฮั่วซือหาน ฮั่วซือหานเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร เหลือบมองเขานิ่งๆ

กู้เป่ยเฉินไม่ยอมแพ้ “ฉือหว่าน มา อีกตา”

ฉือหว่านตอบตกลง

รอบที่สองเริ่ม

สองวินาทีต่อมา เสียงกู้เป่ยเฉินระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง “บ้าเอ๊ย! บัดซบๆๆ!”

GAME OVER!

กู้เป่ยเฉินแพ้อีกแล้ว

แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ “ฉือหว่าน มา อีกตา!”

ฉือหว่านตอบกลับ “คุณชายกู้ คิดให้ดีนะ ถ้าคุณแพ้อีกตา แรงค์คุณจะตกเป็นบรอนซ์แล้ว”

แรงค์ของเขาอยู่ระดับราชามาตลอด แต่พอเจอฉือหว่านก็โดน KO ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าแพ้อีกตา เขาจะตกจากระดับราชาเป็นบรอนซ์จริงๆ แล้ว

ขณะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำที่แฝงด้วยเสน่ห์ของฮั่วซือหานก็ดังขึ้น “กู้เป่ยเฉิน นายเป็นบ้าอะไร?”

คิดออกแล้ว!

กู้เป่ยเฉินเหมือนเห็นแสงสว่าง เขาพุ่งไปหาฮั่วซือหานทันที “พี่รอง! พี่ช่วยเล่นกับฉือหว่านแทนผมที!”

ฮั่วซือหานก้มลงมองหน้าจอ แท้จริงแล้ว กู้เป่ยเฉินกำลังเล่นเกมกับฉือหว่านอยู่นี่เอง

เขาเห็นสถิติการแพ้ของกู้เป่ยเฉิน ต่อหน้าฉือหว่าน เขาแทบไม่รอดเกินสองวินาที

ครั้งก่อนเขาก็แปลกใจกับความไวของฉือหว่านแล้ว

เธอเร็วมาก

แต่ฮั่วซือหานไม่อยากเล่นเกมกับเธอ

เมื่อคืนเธอจากไปโดยไม่กล่าวคำลา ทิ้งไว้แค่กระดาษโน้ตที่เขียนว่า “ขอบคุณ” เท่านั้น