บทที่ 153

เขารู้ว่าเธอเร็ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะเร็วถึงขนาดนี้

ฮั่วซือหานเล่นเกม ไม่เคยเจอคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ แต่ครั้งนี้เขาเจอแล้ว ซึ่งคนนั้นคือ ฉือหว่าน!

ฉือหว่านสูสีกันกับเขา

นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดเลย

กู้เป่ยเฉินเริ่มรู้สึกแปลกๆ “บ้าชะมัด! พี่รอง! ฉือหว่านดันเป็นคู่แข่งของพี่ได้จริงๆ! พี่ต้องมีสมาธินะ ถ้าพี่แพ้ ผมจะตกจากระดับราชาเป็นบรอนซ์แน่ๆ!”

ทันใดนั้นเอง เลขาจ้าวก็เดินเข้ามา “ท่านประธาน บ้านใหญ่เพิ่งโทรมา…”

บ้านใหญ่มีเรื่องอะไร?

ฮั่วซือหานเสียสมาธิไปเพียงเสี้ยววินาที

วินาทีต่อมา GAME OVER!

ปลายนิ้วเรียวยาวของฮั่วซือหานหยุดชะงัก เขาแพ้แล้ว

ฉือหว่านฉวยโอกาสตอนที่เขาเผลอ ฟันขวานลงมาทันที ส่งเขาลงไปกองกับพื้น

เขาแพ้ให้กับฉือหว่าน!

ตอนแรก เขาอยากสั่งสอนเธอเล็กน้อย แกล้งให้เธอร้องไห้สักหน่อยเท่านั้น

"ฮือ!" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น กู้เป่ยเฉินมองหน้าจอเกมของตัวเองอย่างสิ้นหวัง “พี่รอง! พี่แพ้เหรอ? พระเจ้า! ผมกลายเป็นบรอนซ์แล้ว! ฮืออออ…”

เขาใช้เวลาสามปีเพื่อไต่ขึ้นมาถึงระดับราชา แต่การตกจากราชาไปเป็น บรอนซ์ กลับใช้เวลาแค่การเจอฉือหว่านคนเดียว

ทำไมกัน!?

หัวใจของกู้เป่ยเฉินเจ็บปวดเหลือเกิน

ฮั่วซือหาน “…”

เขาแพ้ให้กับฉือหว่านจริงๆ ฮั่วซือหานหัวเราะออกมาเล็กน้อย ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

เธอทำให้เขามองเธอใหม่อีกครั้ง