บทที่ 167

ฉือหว่านอึ้งไป ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร?

สร้อยคอหินคาร์เนเลียนล้อมเพชรน้ำแข็งเส้นนี้ เขาไม่ได้ซื้อมันให้ฉือเจียวหรอกหรือ?

ทำไมถึงมาถามเธอว่าเธอชอบหรือไม่?

หรือว่า...เขาซื้อสองเส้น? เส้นหนึ่งให้ฉือเจียว อีกเส้นให้กับเธอ?

เขาร่ำรวยปานนั้น จะเป็นไปได้ก็ไม่แปลก

ฉือหว่านคิดว่าเป็นเรื่องน่าขัน ไม่ว่าเขาจะหมายถึงอะไรก็ตาม เธอจะไม่มัวแต่หมุนรอบตัวเขาอีกต่อไป ไม่ต้องคอยพะวงหรือคาดเดาความในใจของเขาอีกแล้ว คืนนั้นบนทางด่วน เธอคืนทุกอย่างให้เขาไปแล้ว ต่างฝ่ายต่างถือว่าเสมอกัน

ฉือหว่านเก็บโทรศัพท์ โดยไม่ได้ตอบกลับ

ขณะนั้น ฉือเจียวเดินออกมาพอดี "ฉือหว่าน เธอมาด้วยเหรอ?"

ฉือเจียวดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอชอบเครื่องประดับหรูหราเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สร้อยหยกแดงที่ฮั่วซือหานให้ทำให้เธอยิ่งปลาบปลื้ม

ฉือหว่านพยักหน้า "แค่มานั่งเล่นเฉยๆ"

"อีกสองวันซือหานจะพาฉัน เสวียนเสวียน และคนอื่นๆ ไปพักผ่อนที่รีสอร์ท ที่นั่นมีบ่อน้ำพุร้อนชื่อดัง เราจะไปแช่น้ำพุร้อนกัน ฉือหว่าน เธอกับหนานเฉิงไปด้วยกันสิ"

ฉือหว่านรู้ดีว่าฉือเจียวไม่ได้หวังดี นับตั้งแต่วันงานเลี้ยงวันเกิดของลู่หนานเฉิง ฉือเจียวก็เริ่มรุกคืบเข้าหาเขาอย่างเปิดเผย

ฉือหว่านมองเธอ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นยิ้มบาง "ตกลง ฉันมีเวลาพอดี"

...

ฉือหว่านกับเยี่ยฮวนเอ่อร์กลับมายังหอพักหญิง พอเข้าห้องได้ ฉือหว่านก็ไปอาบน้ำอุ่นให้สดชื่น พอเดินออกมาจากห้องน้ำ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น มีสายเข้า

พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู เป็นฮั่วซือหานโทรมา

ฉือหว่านสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสาย เสียงทุ้มต่ำแฝงเสน่ห์ของบุรุษจากปลายสายดังเข้ามาที่ข้างหูเธอ "ออกมา"

เขาเรียกให้เธอออกไปหา

ฉือหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมแล้วออกไป

รถโรลส์รอยซ์แฟนธอมคันหรูยังคงจอดอยู่ที่เดิมหน้า ประตูมหาวิทยาลัย C เหมือนครั้งก่อน และเมื่อฉือหว่านออกมาก็เห็นเขายืนอยู่ที่นั่น