บทที่ 168

เขาไปแล้ว

แต่สิ่งที่ฉือหว่านสนใจไม่ใช่เรื่องที่เขาเดินจากไป แต่คือ...เขาทำอะไรอยู่กันแน่?

เขากล้าทิ้งสร้อยคอหินคาร์เนเลียนล้อมเพชรน้ำแข็งราคาแพงเส้นนั้นลงถังขยะได้อย่างไร?

สร้อยคอเส้นนี้มีมูลค่ากว่าหลายสิบล้าน!

ถึงจะมีเงิน ก็ไม่ควรใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเช่นนี้!

ฉือหว่านรีบวิ่งไปที่ถังขยะ แล้วหยิบถุงกระดาษแบรนด์เนมหรูขึ้นมา โชคดีที่มันยังไม่เปื้อนหรือเสียหาย ไม่อย่างนั้นคงเสียดายแย่

ฉือหว่านกลับมาถึงหอพักหญิง นั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะเปิดกล่องกำมะหยี่ออกมา สร้อยคอหินคาร์เนเลียนล้อมเพชรน้ำแข็งสะท้อนแสงแวววาวใต้แสงไฟ งดงามจนทำให้ใจเต้นระรัว

ฮั่วซือหานมีรสนิยมดีมาโดยตลอด ในฐานะทายาทตระกูลใหญ่ที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด สายตาในการเลือกของเขาย่อมเป็นเลิศ

สิ่งที่เขามองว่าสวยงาม ย่อมไม่ใช่ของสามัญทั่วไป

จริงๆ แล้ว แม้ว่าฉือหว่านจะมีเงิน แต่เธอไม่ค่อยสนใจของพวกนี้สักเท่าไร และนี่ก็เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ฮั่วซือหานให้เธอ

ฉือหว่านหยิบสร้อยหินคาร์เนเลียนแดงขึ้นมาสวมรอบคอของตัวเอง

ลำคอของเธอขาวเรียวยาว ดูราวกับลำคอของหงส์ ใต้ลำคอนั้นคือไหปลาร้าสวยสง่า เมื่อสวมสร้อยหยกแล้ว ดูงดงามและเปล่งประกายราวกับต้องมนต์

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้ว “แชะ” ถ่ายรูปหนึ่งภาพ ก่อนจะส่งไปให้เพื่อนสนิทอย่างซูเสี่ยวฝู

ซูเสี่ยวฝูกรีดร้องออกมา “กรี๊ดดด! สวยจนใจเจ็บ! ปลื้มเป็นที่สุด!”

ฉือหว่านพิมพ์ตอบไปใน WeChat "ประธานฮั่วเป็นคนให้"

ซูเสี่ยวฝูเงียบไปทันที ก่อนจะตอบกลับมาด้วยคำประชดประชัน "หมาฮั่วเป็นคนให้? หวานหว่าน เธอคงดูแลหมาฮั่วดีจนเขาพอใจมากสินะ ถึงได้มอบสร้อยหินคาร์เนเลียนแดงเส้นนี้ให้เป็นรางวัล"

ใบหน้าขาวผ่องของฉือหว่านขึ้นสีระเรื่อจางๆ เธอเดาได้อยู่แล้วว่าฮั่วซือหานมอบสร้อยเส้นนี้ให้เธอเพราะอะไร

เขาเป็นคนที่รู้จักเอาใจผู้หญิง และรู้จักปลอบประโลม

ฉือหว่านพิมพ์ "งั้นฉันควรเอามันกลับไปทิ้งลงถังขยะดีไหม?"

ซูเสี่ยวฝู "เธอไม่เสียดายเหรอ?"

ฉือหว่าน "เสียดาย"

สร้อยหินคาร์เนเลียนแดงเส้นนี้แพงมาก!

"งั้นก็เก็บไว้"

"เก็บไว้?"

"ถามเธอคำเดียว เธอชอบมันไหม?"

ฉือหว่านมองตัวเองในกระจก สร้อยหินคาร์เนเลียนแดงเส้นนี้ช่างเข้ากับเธอเหลือเกิน "ชอบ"