บทที่ 240

ใบหน้าขาวใสขนาดเท่าฝ่ามือของฉือหว่านขึ้นสีแดงจัด เธอกัดปลายลิ้นของเขาอย่างแรง

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ฮั่วซือหานต้องผละออกจากจูบ ฉือหว่านรีบหอบหายใจเป็นระลอก ขนตายาวหนาสองแถวที่ตกลงชิดแก้มสั่นระริกอย่างอ่อนแรงและตื่นตระหนก ดูน่าเอ็นดูจนคนอยากปกป้อง

ฮั่วซือหานเอื้อมมือไปบีบคางเล็กของเธอ ฉือหว่านจึงถูกบังคับให้เงยหน้ามองเขา

“ฉือหว่าน ตอนนี้เธอกำลังขอร้องฉัน ถ้ายังกล้ากัดอีกล่ะก็ เพื่อนรักของเธอก็อย่าหวังจะได้ออกมา เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”

เสียงทุ้มพร่าของเขาเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น

เป็นท่าทีของผู้มีอำนาจที่ยืนอยู่เหนือทุกอย่าง

ฉือหว่านมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจำยอมเอ่ยว่า “เข้าใจแล้ว”

ฮั่วซือหานเอื้อมมือไปหยิบถุงยางจากเบาะผู้โดยสาร

แต่ในวินาทีนั้นเอง ฉือหว่านกลับเป็นฝ่ายผลักเขานอนลงแทน พลิกเกมกลับ เธอกล่าวว่า “ทำไมคุณถึงได้เป็นฝ่ายถอดของฉันอยู่คนเดียวล่ะ ฉันก็จะถอดของคุณบ้าง”

ฉือหว่านเอื้อมมือไปปลดกระดุมสูทของเขา

เธอรีบจัดจนมือพันกัน กระดุมปลดไม่ออก เธอเลยเปลี่ยนเป็นดึงกระชากแทน

ฮั่วซือหานเอนหัวพิงพนัก เบื้องหลังดวงตาคมหลับลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงพร่าอย่างอดกลั้น “เบาๆ หน่อย อย่าทำกระดุมฉันหลุด บนรถไม่มีชุดสำรองให้เปลี่ยน”

กระดุมเสื้อของเขาแข็งแรงเกินไป ฉือหว่านดึงเท่าไหร่ก็ไม่ออก เธอเลยเลิกยุ่งกับกระดุม เอามือล้วงเข้าไปใต้ชายเสื้อแทน แล้วลูบผ่านหน้าท้องแน่นตึงของเขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ

ลูกกระเดือกของฮั่วซือหานขยับขึ้นลง คล้ายถูกไฟลุกโชนเผาผ่านร่างในพริบตา

เขายื่นมือมากอดรัดร่างบอบบางของเธอไว้ “หิวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ใบหน้าสีระเรื่อของฉือหว่านแดงจัด เธอมองเขาโดยไม่พูดอะไร

ฮั่วซือหานโน้มตัวลงจูบริมฝีปากเธออีกครั้ง

คราวนี้ ฉือหว่านไม่ขัดขืน ทำตัวเชื่องอย่างน่าประหลาด แต่ขณะเดียวกัน มือของเธอก็แอบล้วงไปหยิบเข็มเงินที่ซ่อนไว้ที่เอว แล้วแทงไปยังจุดสำคัญของเขาอย่างรวดเร็ว

น่าเสียดาย เธอแทงไม่โดน

ฮั่วซือหานคว้าข้อมือเธอไว้ทัน “จะทำอะไร?”

แย่แล้ว โดนจับได้อีกแล้ว

ทุกครั้งที่เธอพยายามโจมตีเขา มักจะล้มเหลว