บทที่ 241

ต้องเป็นเพราะเธอทำอะไรสักอย่าง จึงสามารถตอบโต้แบบพลิกสถานการณ์แล้วช่วยซูเสี่ยวฝูออกมาได้

ฉือหว่านยังไม่ได้วางสาย เยี่ยฮวนเอ่อร์ก็ได้ยินเสียงของฮั่วซือหานแล้ว “หวานหว่าน ตอนนี้เธอกับประธานฮั่วอยู่ที่ไหน?”

“พวกเรา...”

“หวานหว่าน ฉันเห็นรถของประธานฮั่วแล้ว!”

วินาทีถัดมาเสียง “ก๊อก ก๊อก” ดังขึ้น เยี่ยฮวนเอ่อร์วิ่งเข้ามาแล้วเคาะกระจกหน้าต่างรถ

ฉือหว่านไม่คิดว่าเยี่ยฮวนเอ่อร์จะอยู่ใกล้ขนาดนี้ ถึงแม้ว่าฟิล์มกรองแสงสีดำราคาแพงจะทำให้ข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน แต่การปรากฏตัวของเยี่ยฮวนเอ่อร์ก็ทำให้ฉือหว่านตกใจอยู่ดี ตอนนี้เธอยังนั่งอยู่บนตัวของฮั่วซือหาน ทั้งสองคนยังคงแนบชิดกันในท่าทางที่ชวนให้เข้าใจผิด

ตอนนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำเซ็กซี่ของชายหนุ่มก็ดังขึ้น “ฉือหว่าน”

เขาเรียกชื่อเธอ

ฉือหว่านมองเขา “อะไรเหรอ?”

“ปล่อย”

“อะไรนะ?”

สายตาของฮั่วซือหานมองต่ำลง ตอนนี้ที่เอวกำยำของเขายังถูกรัดแน่นด้วยเรียวขาขาวนวลของเธอ ตอนที่เธอตกใจเมื่อครู่ เธอก็เผลอรัดเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

ฮั่วซือหานกลืนน้ำลายลงคอ “ขา ปล่อยก่อน มันแน่นเกินไป”

ใบหน้าของฉือหว่านก็แดงซ่านขึ้นมาทันที เธอรีบปล่อยเขาแล้วขยับตัวกลับไปนั่งที่เบาะหน้าฝั่งผู้โดยสาร จากนั้นก็เปิดประตูรถ “ฮวนเอ่อร์”

“หวานหว่าน” เยี่ยฮวนเอ่อร์ดีใจมาก คว้ามือเล็กของฉือหว่านไว้ “พี่เสี่ยวฝูไม่เป็นไรแล้ว เรารีบไปที่สถานีตำรวจ ไปรับพี่เสี่ยวฝูกลับบ้านกันเถอะ”

“โอเค เราเรียกรถแท็กซี่ไปกันเถอะ”

“เรียกแท็กซี่ทำไมล่ะ เรานั่งรถของประธานฮั่วไปสิ”

ฉือหว่านอยากจะปฏิเสธ แต่เยี่ยฮวนเอ่อร์เปิดประตูหลังแล้วดันเธอเข้าไปเลย

เยี่ยฮวนเอ่อร์มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะคนขับด้านหน้า “ประธานฮั่ว รบกวนคุณพาเราไปที่สถานีตำรวจหน่อยนะคะ”

แรงปรารถนาในแววตาของฮั่วซือหานลดลงไปมาก กลับมามีความเยือกเย็นและสุขุมเหมือนเดิม เขากดกระจกหน้าต่างลง ปล่อยให้ลมเย็นยามค่ำคืนพัดเข้ามา แล้วก็สตาร์ทรถหรูมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจ

“ประธานฮั่ว คราวนี้ซุปตาร์โหลวของคุณกลับคำให้การ ปล่อยพี่เสี่ยวฝูออกมา คุณคงตกใจใช่ไหม?”

ตอนนี้เยี่ยฮวนเอ่อร์ไม่ค่อยพอใจฮั่วซือหานนัก พูดจาก็มีแววแดกดัน