บทที่ 244

ฉือเจียวโกรธจนจิกเล็บลงไปในฝ่ามือของตัวเองโดยไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

ใบหน้าของหลี่หลันมืดครึ้มราวกับน้ำทะเลลึก เธอมองโหลวซินเยว่ที่กำลังคุกเข่าอยู่ “เธอมีแค่วิธีตื้นๆ แบบนี้เหรอ? ถ้าเธอจัดการฉือหว่านไม่ได้ งั้นเธอก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไป”

โหลวซินเยว่รีบพูดขึ้น “ฉันทำได้ค่ะ ฉันมีแผนใหม่ที่จะจัดการฉือหว่านแล้ว!”

หลี่หลันแค่นเสียงเย็นชา “งั้นต่อไปก็รอดูการแสดงของเธอละกัน ไปได้แล้ว”

โหลวซินเยว่รีบลุกหนีไปด้วยความลนลาน

“แม่ ทำไมแม่ถึงปล่อยให้ตัวปลอมอย่างโหลวซินเยว่นั่นไปล่ะ?”

หลี่หลันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “เจียวเจียว ประธานฮั่วยังไม่รู้เลยว่าคืนนั้นผู้หญิงคนนั้นคือฉือหว่าน เราสามารถใช้โหลวซินเยว่มาจัดการฉือหว่านก่อน ระหว่างนั้นพวกเราก็อยู่นิ่งๆ รอผลประโยชน์อย่างเดียวก็พอ”

ฉือเจียวเรียกสติกลับคืนมา ใช่แล้ว ฮั่วซือหานยังไม่รู้ความจริง

ทุกอย่างยังทันอยู่

“แม่ แม่ฉลาดที่สุดเลย”

หลี่หลันสวมกอดฉือเจียวด้วยความสงสาร “เจียวเจียว เพื่อความสุขของลูก แม่ยอมทำทุกอย่าง ถ้าฉือหว่านขวางทางลูก แม่จะหาวิธีทำให้มันหายไปเอง”

ในใจของฉือเจียว หลี่หลันก็เหมือนแม่เลี้ยง แต่แม่เลี้ยงคนนี้กลับดีกับเธอมาก ดีไม่ต่างจากแม่แท้ๆ เลย

“แม่ ทำไมแม่ถึงดีกับหนูขนาดนี้?”

หลี่หลันลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน “เพราะลูกคือลูกสาวของแม่น่ะสิ”

ฉือเจียวรู้สึกสะใจอย่างแรงราวกับได้แก้แค้นสำเร็จ ฉือหว่าน แม่ของเธอไม่รักเธอเลยด้วยซ้ำ แต่กลับรักฉัน เห็นฉันเป็นลูกสาวแท้ๆ

ฉือเจียวออดอ้อนเสียงหวาน “แม่คะ~”

...

ฮั่วซือหานกลับมาถึงสวนหลวง คนรับใช้รีบเข้ามาต้อนรับ “คุณชายครับ”

ฮั่วซือหานเดินเข้าไปในห้องรับแขก เขามองไปยังโซฟาตัวหนึ่ง ในคืนนั้น ที่โซฟานี้ ร่างสองร่างโอบรัดกันแน่น หนึ่งแข็งกระด้าง หนึ่งอ่อนโยน ผสมผสานกันอย่างลงตัว กลายเป็นค่ำคืนแห่งตัณหาที่เร่าร้อนสุดหัวใจ

ผู้หญิงคนนั้นในคืนนั้น คือใครกันแน่?

คือฉือหว่านหรือเปล่า?

เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด เพราะคืนนั้น ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ยังไม่เคยมีใครมาก่อน