บทที่ 245

เป็นเธอ!

เป็นฉือหว่าน!

แต่เขากลับจำคนผิด!

พอนึกถึงท่าทีเย็นชากับการเหยียดหยามที่เขาเคยทำต่อฉือหว่านมาก่อน เขาก็อยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ สักฉาด

วันนั้นที่ห้องพยาบาล เขากดเธอลงบนเตียง เธอร้องไห้ทั้งน้ำตาพูดว่าเกลียดเขา เธอทั้งน่าสงสารและเจ็บปวดขนาดนั้น

ฮั่วซือหาน แกมันเลวจริงๆ!

กล้ามเนื้อทั่วร่างของฮั่วซือหานเกร็งแน่น ใบหน้าหล่อเหลาหม่นหมอง แต่ไม่นานเขากลับยกมุมปากขึ้นยิ้ม…

...

ซูเสี่ยวฝูนอนหลับสบายเต็มอิ่มหลังกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เช้าวันถัดมา ฉือหว่านกับเยี่ยฮวนเอ่อร์ก็พาซูเสี่ยวฝูออกมาเดินช้อปปิ้ง

ทั้งสามคนมาถึงห้าง เข้าร้านเครื่องประดับร้านหนึ่ง ฉือหว่านสะดุดตากับกิ๊บติดผมอันหนึ่ง

กิ๊บติดผมสไตล์สาวหวานสีลูกกวาด มีทั้งสตรอว์เบอร์รีสีชมพู แตงโมสีเขียว เลมอนสีเหลือง… สีสันสดใสน่ารักทุกแบบ

“หวานหว่าน กิ๊บพวกนี้เหมาะกับเธอมากเลยนะ เอาอันสีเหลืองเถอะ”

“ฉันว่าชมพูก็สวยดีนะ”

เยี่ยฮวนเอ่อร์กับซูเสี่ยวฝูช่วยกันออกความเห็นให้ฉือหว่าน

ฉือหว่านกำลังจะเลือก ตอนนั้นเอง เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น “หวานหว่าน บังเอิญจัง เธอก็มาเดินเล่นเหมือนกันเหรอ?”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น เห็นโหลวซินเยว่

โหลวซินเยว่มากับผู้ช่วยของเธอ มาเดินเล่นที่นี่เหมือนกัน

เยี่ยฮวนเอ่อร์พูดไม่สบอารมณ์ “ทำไมไปที่ไหนก็เจอ อยู่นานยังกับผีตามหลอกหลอน”

โหลวซินเยว่เป็นดาราดัง ออกมาข้างนอก ผู้ช่วยก็ถือถุงช้อปปิ้งแบรนด์หรูเต็มมือ เธอถอดแว่นกันแดดออก เดินมาตรงหน้าฉือหว่าน “หวานหว่าน วันนี้ฉันมีข่าวดีอยากจะมาแบ่งปันให้เธอฟังล่ะ”

ซูเสี่ยวฝูร้อง “ว้าว” ขึ้นมา “อย่าบอกนะว่าเธอได้รางวัลนักแสดงนำหญิงออสการ์?”

สีหน้าของโหลวซินเยว่เปลี่ยนทันที “เธอ!”

แต่ไม่นานโหลวซินเยว่ก็ไม่โกรธแล้ว อยู่ๆ เธอก็ยกมือกดที่หน้าอกตัวเอง แล้วย่อตัวลงอาเจียน

เยี่ยฮวนเอ่อร์ขมวดคิ้ว “โหลวซินเยว่ เธอเล่นละครอะไรอีกเนี่ย?”

โหลวซินเยว่หยุดอาเจียน แล้วมองฉือหว่าน “หวานหว่าน พักนี้ฉันไม่ค่อยสบาย ง่วงบ่อย แล้วก็คลื่นไส้ อาเจียน เธอเรียนหมอมาใช่มั้ย ช่วยจับชีพจรให้ฉันหน่อยได้มั้ยว่าฉันเป็นอะไร?”