บทที่ 247

เขาพูดว่าอะไรนะ?

ดวงตาของฉือหว่านหดแคบลง เขาทำให้โหลวซินเยว่ท้องแท้ๆ ยังกล้าพูดจาแบบนั้นกับเธออีก

ฉือหว่านทั้งอับอายและโกรธจัด เธอด่าเขาเสียงแข็ง “ไร้ยางอาย!”

ฮั่วซือหานก้มหน้าหล่อเหลามองเธอ ผมยาวสีดำขลับบริสุทธิ์ของเธอกระเซอะกระเซิงกระจายอยู่บนโซฟา ใบหน้าเล็กขาวเนียนมีดวงตาดำใสจ้องมองเขา ลักษณะนี้เหมือนในฝันที่เขาเคยฝันถึงไม่มีผิด

ชั่วขณะนั้น ความทรงจำทั้งหมดก็กลับมา

ฮั่วซือหานยกมุมปากบางขึ้นยิ้ม “ด่าฉันทำไมล่ะ ฉันไร้ยางอายตรงไหน พูดมาสิ”

แม้เธอจะพูดเก่งปากไว แต่เรื่องด่าคนนั้นยังไม่ถนัด เสียงหวานบางของเธอก็ได้แต่พูดออกมาแค่คำว่า “เกลียด” “ไร้ยางอาย” พวกนี้ เหมือนเด็กไม่มีผิด

ฉือหว่านจ้องเขม็ง “คุณมาหาฉันทำไม? ถ้าคุณกล้ามาอีกครั้ง ฉันจะไปบอกโหลวซินเยว่นะ เธอกำลังตั้งท้องลูกของคุณ อย่าบีบบังคับฉัน!”

ทันทีที่พูดถึงโหลวซินเยว่ แววตาของฮั่วซือหานก็เย็นเฉียบขึ้นอย่างชัดเจน คิดจะเล่นงานเขาเหรอ? พรุ่งนี้หล่อนจะต้องเสียใจ

“ฉือหว่าน เธอโกรธเหรอ? เธอโกรธเพราะโหลวซินเยว่? เพราะหล่อนท้อง?”

ใบหน้าเล็กจิ๋วของฉือหว่านแดงสลับขาว ความโกรธ อับอาย และเจ็บปวดหลั่งไหลเข้ามาพร้อมกัน เธอลุกพรวดขึ้นแล้วกัดเข้าที่ลูกกระเดือกของเขาเต็มแรง

ตรงนั้นคือจุดอ่อนไหวของผู้ชาย ฮั่วซือหานรู้สึกเจ็บ แววตายาวแคบของเขาแต้มด้วยสีเลือด เขาลุกขึ้นนั่ง ใช้สองมือช้อนร่างฉือหว่านขึ้น มาวางบนตักของเขา

วันนี้เขาใส่เชิ้ตขาวกับกางเกงสแล็กดำ ลุคคลาสสิกของผู้ชายในฝัน หล่อ เหนือระดับ

ฉือหว่านสวมเสื้อไหมพรมสีขาว กับกระโปรงจีบสีดำ ลุคนักศึกษาหญิงแสนบริสุทธิ์

ตอนเขาอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน ภาพของซีอีโอหนุ่มหล่อร่ำรวยกับเด็กสาวมหาลัยแสนสวยก็ดูเหมือนฉากจากภาพยนตร์เข้าไปทุกที

สาวใช้ที่ถือถ้วยชาจากครัวเดินออกมา “คุณชายคะ...”

คำพูดของสาวใช้ค้างกลางประโยค เมื่อเห็นภาพในห้องนั่งเล่น

เหล่าสาวใช้ของสวนหลวงล้วนเป็นคนมีอายุ พอเห็นเจ้านายของตนกอดคุณนายไว้แบบนั้น พวกเธอก็หน้าแดงแล้วรีบถอยกลับเข้าครัว ไม่กล้ามองต่อ