บทที่ 253

พูดจบ ฮั่วซือหานก็หันหลังเดินจากไปทันที

โหลวซินเยว่ถูกความหวาดกลัวกลืนกิน เธอที่ตอนนั้นโลภเกินไป ปลอมตัวเป็นฉือหว่าน ตอนนี้ฮั่วซือหานทำให้สิ่งนั้นกลายเป็นการตัดสินใจที่เธอเสียใจที่สุดในชีวิต

ชีวิตเธอพังหมดแล้ว

โหลวซินเยว่หันไปมองอู๋เหล่ย ตอนนี้อู๋เหล่ยคือความหวังสุดท้ายของเธอ

แม้อู๋เหล่ยจะมาจากครอบครัวยากจน แต่เขาก็ขยันมุ่งมั่น ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาใช้เงินกับเธอไปนับล้าน และทุกครั้งที่บ้านเธอมีปัญหา อู๋เหล่ยก็คอยช่วยจัดการให้ตลอด เธอไม่อาจเสียอู๋เหล่ยไปได้อีก

“อาเหล่ย ขอโทษนะ ทุกอย่างเป็นความผิดของฉัน... พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันจะใช้ชีวิตกับนายให้ดี...” โหลวซินเยว่ร้องไห้พลางจับมืออู๋เหล่ยไว้

แต่อู๋เหล่ยสะบัดเธอออกแรงมาก “โหลวซินเยว่ ตอนนี้เธออยู่ในไห่เฉิงไม่ได้แล้ว ตกลงมาจากที่สูงก็เพิ่งนึกถึงฉันงั้นเหรอ ฉันมองเห็นธาตุแท้ของเธอแล้ว คนโลภแบบเธอไม่คู่ควรหรอก”

อู๋เหล่ยหันหลังแล้วเดินจากไปทันที

“อาเหล่ย อย่าไป! นายลืมแล้วเหรอ ฉันท้องลูกของนายอยู่นะ นายจะไม่รับผิดชอบเหรอ!”

อู๋เหล่ยมองที่ท้องของเธอแวบหนึ่ง “ลูกก็แค่เครื่องมือของเธอ เธอไม่เคยมีคุณสมบัติเป็นแม่ เพื่อเห็นแก่เด็ก ไปโรงพยาบาลแล้วเอาเด็กออกซะ”

พูดจบ อู๋เหล่ยก็สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

ตอนนี้โหลวซินเยว่สูญเสียทุกอย่าง ความฝันพังทลาย เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

“ไม่! พวกนายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ ฉันควรทำยังไงดี!” โหลวซินเยว่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

……

ฉือหว่านออกมาทานอาหารเย็นที่ร้านข้างนอกกับเยี่ยฮวนเอ่อร์และซูเสี่ยวฝู สามคนเพิ่งเดินออกมาจากร้าน

“หวานหว่าน เธอว่าปาร์ตี้วันเกิดของโหลวซินเยว่จะเป็นยังไงบ้างนะ?”

“ประธานฮั่วไปงานวันเกิดหล่อนด้วย แถมในท้องหล่อนก็ยังมีลูกของประธานฮั่วอีก ไม่แน่ว่าอาจจะได้เป็นคุณนายทันทีเลยก็ได้”

“ประธานฮั่วมันผู้ชายเลวจริงๆ!”

เยี่ยฮวนเอ่อร์กับซูเสี่ยวฝูอดไม่ได้ที่จะด่าฮั่วซือหานกับโหลวซินเยว่อีก

ฉือหว่านยิ้มเล็กน้อย ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังมาข้างหน้า “หยุดนะ! อย่าหนี!”