บทที่ 255

ฉือหว่านย้อนถามเขา “ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไง?”

แสงไฟในหอพักหญิงนุ่มนวลตกกระทบใบหน้าขาวผ่องของเธอ ผิวนุ่มนวลจนแทบระเบิดออกได้ แค่ขนอ่อนบางๆ บนหน้าเธอยังดูใสบริสุทธิ์ ฮั่วซือหานมองเธอด้วยรอยยิ้มบางในแววตาหล่อเหลาคมเข้ม “สำหรับเรื่องคืนนั้น เธอไม่มีอะไรอยากพูดเลยเหรอ?”

คืนนั้น…

ฉือหว่านไม่ได้คิดถึงคืนนั้นมานานแล้ว แต่พอเขาพูดขึ้นมา ภาพในหัวก็กลับมาอีกครั้ง

ร่างหนึ่งแข็งแกร่ง อีกหนึ่งอ่อนนุ่ม พัวพันกันอยู่บนโซฟา

เหงื่อและความสุขพัวพันกัน สุดท้ายระเบิดออกเหมือนดอกไม้ไฟที่สว่างไสวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

เขาคร่อมอยู่บนตัวเธอ แล้วเรียกเธอว่าหวานหว่าน

ฉือหว่านเงยหน้ามองเขา สบตาเขาเข้าเต็มๆ

เขาเองก็มองเธอ มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

ใบหน้าเล็กขาวของฉือหว่านแดงทันที เพราะโหลวซินเยว่ เธอจึงคิดว่าเขาลืมคืนนั้นไปแล้ว แต่ตอนนี้ในสายตาเขายังมีเธอเล็กๆ อยู่ตรงนั้น ที่แท้เขาไม่เคยลืมเลย

เขาเหมือนเธอ ที่ยังจำได้ตลอด

“ฉันไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น” เธอหันหลังจะเดินหนี

แต่ฮั่วซือหานก้าวเท้าขวางทางเธอไว้ ไม่ให้เธอเดินไป

เธอจะไปทางซ้าย

เขาก็ไปทางซ้าย

เธอจะไปทางขวา

เขาก็ไปทางขวา

ขวางเธอไว้ใต้เงาร่างของเขาด้วยท่าทีร้ายกาจและเอาแต่ใจ

ฉือหว่านมองเขาเขม็ง ถามอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณจะทำอะไร?”

ฮั่วซือหานยิ้มที่มุมปาก ถามเสียงเบา “เธออยากได้อะไร?”

ฉือหว่านไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร หรือเพราะเธอเคยนอนกับเขาในคืนนั้น เขาเลยอยากตอบแทนเธอ?

ในเมื่อเขาเททรัพยากรให้โหลวซินเยว่มากมาย จนปั้นเธอเป็นดาราที่มีคนห้อมล้อม