บทที่ 256

ในหอพักหญิงเงียบสนิท เสียงของฉือเจียวที่กำลังโวยวายจึงดังชัดเจนราวกับอยู่ข้างหู ฉือหว่านได้ยินทุกคำ

ฉือหว่านรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วยกขึ้นจิบ

ไม่รู้เพราะอะไร น้ำแก้วนี้ถึงขมขื่นนัก

ฮั่วซือหานไม่พูดอะไร แต่คิ้วหล่อคมของเขาขมวดแน่น

“ซือหาน ฉันคิดถึงคุณมาก ฉันอยากเจอคุณเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย รีบมาหาฉันเดี๋ยวนี้”

ฮั่วซือหานถือโทรศัพท์ไว้ แล้วก้าวยาวๆ เดินออกไป

ฉือหว่านหันไปมองแผ่นหลังของเขาที่หายไป เขาคงไปหาฉือเจียวแล้วสินะ

เธอเกือบลืมไปว่าโหลวซินเยว่ก็แค่ตัวประกอบในชีวิตเขา ฉือเจียวต่างหากคือคนที่เขารัก

แค่สายเดียวจากฉือเจียว แค่คำพูดไม่กี่คำ ก็สามารถเรียกให้เขาไปหาได้ทันที

คืนคืนนั้นระหว่างเขากับเธอ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย

ฉือหว่านหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ

ฮั่วซือหานเดินไปถึงทางเดินหน้าหอ เขาขมวดคิ้วพูดว่า “ฉือเจียว ตอนนี้ฉันไปไม่ได้”

ฉือเจียวขึ้นเสียงทันที “ทำไม? หรือว่าคุณจะอยู่กับฉือหว่าน? ฮั่วซือหาน ฉันบอกคุณไว้เลยนะ คุณเลือกได้แค่คนเดียว ถ้าคืนนี้คุณไม่มา คุณจะต้องเสียใจแน่!”

“ตื๊ดๆ” ฉือเจียววางสายไปทันที

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบางแน่นเป็นเส้นโค้งเย็นชา

เขากำมือถือไว้ แล้วหันกลับไปมองทางหอพักหญิงของฉือหว่าน ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ลังเลและไปหาฉือเจียวทันที แต่ตอนนี้เขาลังเล

ขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือน “ติ๊ง” ก็ดังขึ้นจากมือถือ เป็นคำขอเพิ่มเพื่อนในแอปวีแชท

เป็นซูเสี่ยวฝู

ซูเสี่ยวฝูเพิ่มเขาเป็นเพื่อน

ฮั่วซือหานกดยอมรับ

ทันทีที่เพิ่มเพื่อนกัน ซูเสี่ยวฝูก็ส่งภาพแคปหน้าจอหนึ่งภาพมา เป็นแชทระหว่างเธอกับฉือหว่าน