บทที่ 257

ฉือหว่านไม่คิดจริงๆ ว่าเขาจะกลับมา ทั้งที่เมื่อครู่ฉือเจียวในสายโทรศัพท์อ้อนวอนเอาแต่ใจขนาดนั้น แต่เขากลับไม่ไปหาหล่อน

ฉือเจียวคือคนที่เขาหวงแหนสุดหัวใจ แต่ก่อนหล่อนโดนวางยา แล้วโทรไปสายเดียว เขาก็จะรีบไปหาทันที

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ไป

ด้วยนิสัยของฉือเจียว คืนนี้หล่อนคงเป็นบ้าแน่ๆ

ฮั่วซือหานมองเธอ “เมื่อกี้เธอคิดอะไรอยู่?”

เมื่อครู่เขายืนอยู่ข้างหลัง มองเธอก้มหน้าทำเงียบ ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

จู่ๆ เขาก็นึกถึงเด็กผู้หญิงในถ้ำเมื่อหลายปีก่อน คนที่เงียบขรึมและโดดเดี่ยวแบบนั้น

ทำให้เขาอยากปกป้อง อยากทะนุถนอม

ฮั่วซือหานไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เห็นเงาของเด็กคนนั้นในตัวฉือหว่าน

ฉือหว่านไม่อยากตอบ “ฉันไม่ได้คิดอะไรเลย”

ฮั่วซือหานไม่เซ้าซี้ เขาก้มมองเสื้อเชิ้ตและกางเกงที่เปียกน้ำ เมื่อครู่เธอทำแก้วน้ำหกใส่เขาตอนหมุนตัว “เสื้อฉันเปียกแล้ว”

ฉือหว่านรีบหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดให้เขา “ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เสื้อเชิ้ตสีขาวแนบไปกับร่างของเขาอย่างชัดเจน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นเป็นมัด ฉือหว่านเช็ดลงเรื่อยๆ จนเลยสายเข็มขัดหนังสีดำ แล้วไปเช็ดตรงกางเกงที่เปียก...

“ฉือหว่าน”

เสียงทุ้มต่ำของเขาดังอยู่เหนือศีรษะ

ฉือหว่านยังเช็ดต่ออย่างตั้งใจ “มีอะไรเหรอ?”

“ตั้งใจเหรอ?”

อะไรนะ?

มือของฉือหว่านชะงัก พอเธอก้มลงเห็นส่วนนูนชัดเจนที่กางเกงเขา ใบหน้าเธอก็แดงจัดทันที

เธอรีบถอยหลังไปหลายก้าว “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ...”

ฮั่วซือหานมองเธอแวบหนึ่ง “เสื้อเปียก ฉันจะเข้าไปอาบน้ำ เดี๋ยวเลขาฉันจะเอาเสื้อผ้าใหม่มา เธอช่วยรับหน่อยนะ”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป

ไม่นาน เสียงน้ำไหล “ซ่าๆ” ก็ดังมาจากด้านใน เขากำลังอาบน้ำอยู่

ใบหน้าของฉือหว่านแดงก่ำ ตอนนั้นเธอไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่เขากลับ...