บทที่ 26

ในบาร์ 1996 ทุกสายตาถูกดึงดูดไปยังฉือเจียว

แสงไฟหลากสีสาดส่องให้ใบหน้าของเธอยิ่งเปล่งประกาย ฉือเจียวเต้นด้วยความมั่นใจและสง่างาม เธอหมุนตัวอย่างงดงามไปหยุดตรงหน้าฮั่วซือหาน ก่อนจะยื่นมือดึงเขาขึ้นมา

ฮั่วซือหาน ที่สูงโปร่งและสมส่วนยืนขึ้น ฉือเจียวใช้ร่างกายอ่อนนุ่มของเธอแนบชิดกับเขา และเริ่มเต้นร้อนแรงแบบแนบชิด

การผสมผสานระหว่างชายหนุ่มรูปงามและหญิงสาวที่งดงามดั่งดอกไม้ พร้อมกับการเต้นที่เย้ายวนใจ ดึงดูดทุกสายตาในบาร์ บรรยากาศถูกผลักดันให้พุ่งถึงจุดสูงสุด

ในตอนนั้นเอง

ฉือหว่านและซูเสี่ยวฝูเดินเข้ามาในบาร์

ฉือหว่านเห็นภาพของ ฮั่วซือหานและฉือเจียวอยู่กลางแสงไฟที่เปล่งประกาย พวกเขายืนเด่นเป็นจุดสนใจ ฉือเจียวแนบชิดเต้นร้อนแรงกับเขา ขณะที่เขาก้มมองเธอด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยน

ซูเสี่ยวฝูพ่นลมด้วยความไม่พอใจ "ดูสิ! อีผู้หญิงหน้าไม่อาย เต้นแนบชิดกับสามีคนอื่นแบบนี้ ไม่รู้จักอายบ้างเลย!"

ฉือหว่านยิ้มจางๆ "พวกเขาเป็นคู่รักในฝันของวงสังคม จะไปสนใจทำไม ปล่อยพวกเขาไปเถอะ"

ทั้งสองเดินไปยังโต๊ะส่วนตัวของพวกเธอ

ซูเสี่ยวฝูยังไม่ยอมจบ "หวานหว่าน ฉันจำได้ว่าเธอก็เคยเรียนเต้นใช่ไหม?"

ฉือหว่านเคยเรียนเต้นตอนเด็ก เธอสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่ครูสอนเต้นก็ชื่นชมเธอ ในขณะที่ฉือเจียวต้องใช้เวลาฝึกนานกว่า

แต่ครั้งหนึ่ง เมื่อฉือเจียวไม่พอใจที่ตัวเองเทียบฉือหว่านไม่ได้ เธอกลับบ้านไปร้องไห้ให้แม่ฟัง และแม่ของเธอก็ใช้เข็มแทงขาฉือหว่านพร้อมตำหนิ

"ยังกล้าเต้นแข่งกับน้องอีกหรือเปล่า? ทำไมแกถึงต้องแย่งน้องทุกอย่าง?"

ฉือหว่านร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดจนขาเปื้อนไปด้วยเลือด เธอได้แต่ขอโทษ "แม่ หวานหว่านเจ็บ…หวานหว่านจะไม่เต้นอีกแล้ว…"

นับแต่นั้นมา ฉือหว่านไม่เคยเต้นอีกเลย

ในตอนนี้ ซูเสี่ยวฝูจับมือฉือหว่าน "หวานหว่าน ไป เราไปเต้นกัน!"

ทั้งสองเดินลงไปที่ฟลอร์เต้นรำ

ฉือหว่านรู้สึกเกร็ง แต่ซูเสี่ยวฝูเริ่มเต้นแบบสุดเหวี่ยง พร้อมพูดด้วยความสนุกสนาน "หวานหว่าน อย่าลงโทษตัวเองเพราะความผิดของคนอื่น เธอล้มตรงไหนก็ลุกตรงนั้น ดูสิ! ฉือเจียวเต้นยั่วยวนขนาดนั้น แถมยังจะอ่อยสามีเธออีก ถ้าฮั่วซือหานชอบคนยั่วเย้าแบบนั้น เราจะยั่วสู้เธอไม่ได้เลยหรือไง?"

ฉือหว่านหัวเราะออกมา เสียงเพลงแนวเมทัลดังกระหึ่มรอบตัวเธอ ภายใต้การชักนำของซูเสี่ยวฝู ฉือหว่านเริ่มปลดปล่อยตัวเองและขยับแขนขาเริ่มเต้นไปตามจังหวะเพลง