บทที่ 273

ฉือหว่านมองไปที่ฮั่วซือหาน

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง จากนั้นสายตาก็หันไปที่ใบหน้าของฉือเจียว เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เราไปกันเถอะ”

เขายอมรับแล้ว

แถมยังยอมรับต่อหน้าฉือหว่านด้วย

ฉือเจียวยิ้มหวาน เธอรู้ว่าตอนนี้ในใจของฉือหว่านต้องเต็มไปด้วยความอิจฉา ริษยา และเกลียดชังแน่ๆ เธอคงกำลังทรมานใจอย่างหนัก

ผู้หญิงบ้านนอกอย่างเธอ ยังกล้ามาเป็นคู่แข่งของฉันงั้นเหรอ?

ฝันไปเถอะ

“อืม”

ฉือเจียวคล้องแขนฮั่วซือหานแล้วหมุนตัวจากไป

แต่ไม่นาน เสียงใสๆ ของฉือหว่านก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ฮั่วซือหาน”

ฉือหว่านเรียกชื่อของฮั่วซือหาน

ฮั่วซือหานชะงักก้าว หันกลับมา

ฉือเจียวยิ้มเยาะ “ฉือหว่าน หย่ากันไปแล้ว เธอยังลืมซือหานไม่ได้อีกเหรอ คิดจะรั้งไว้หรือไง?”

ฉือหว่านยืนตรงอย่างสง่างามอยู่ในระเบียงทางเดิน ไม่สนใจคำพูดของฉือเจียวเลย ดวงตาใสแจ่มของเธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหาน แล้วพูดว่า “ฮั่วซือหาน ฉันเคยรักคุณนะ”

ฮั่วซือหานมองเธอ

เสียงของฉือหว่านใสกังวานและไพเราะ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าการรักใครอย่างจริงใจจะเป็นเรื่องน่าอาย และมันก็ไม่ใช่เหตุผลที่พวกคุณจะเอามาดูถูกฉัน ฉันเคยรักคุณอย่างหมดหัวใจ แต่ตอนนี้... ฉันไม่รักคุณแล้ว”

เธอไม่รักฮั่วซือหานอีกแล้ว

ร่างสูงสง่าของฮั่วซือหานถึงกับชะงักเล็กน้อย

ฉือหว่านก้าวเรียวยาวของเธอเดินเข้าหาทั้งสองคนช้าๆ พลางพูดต่อ “ตอนนี้เราเป็นอะไรกันล่ะ? เราหย่ากันแล้ว ถ้าจะพูดให้ชัดก็คือ เป็นแค่คนเคยคบกันเท่านั้น อดีตที่ดีควรจะเป็น ถึงเจอกันกลางถนนก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน เหมือนตายจากกันไปแล้ว เพราะงั้นช่วยดูแลแฟนใหม่ของคุณให้ดี อย่าให้เธอมาหลอกหลอนฉันต่อหน้าฉันแบบนี้”

“ฉันเป็นแค่เมียเก่าของคุณ ไม่ใช่แม่ของคุณ คุณอยากแต่งงาน อยากมีลูกกี่คน ไม่จำเป็นต้องมาบอกฉัน ฉันไม่สนใจจะฟัง”