บทที่ 274

พวกเขาทุกคนตั้งใจจะมาดูฉือหว่านเสียหน้า สุดท้ายกลับถูกฉือหว่านจัดการจนหมอบกับพื้น ชนิดที่ถอนตัวไม่ขึ้น ช่างน่าขายหน้าเสียจริง!

ฮั่วซือหานมองแผ่นหลังบอบบางของฉือหว่านที่กำลังเดินจากไป ดวงตาลึกและนิ่งจนไม่มีใครอ่านออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาเม้มริมฝีปากบางเบาๆ แล้วพูดว่า “พอเถอะ เลิกวุ่นวายได้แล้ว”

ฉือเจียวเงียบลงทันที เธอได้แต่กดความโกรธต่อฉือหว่านไว้ในใจ “ซือหาน วันนี้คุณบอกว่าจะพาฉันไปรู้จักเสี่ยวเยา เสี่ยวเยาอยู่ไหนล่ะ?”

ฉือเจียวไม่ลืมจุดประสงค์หลักของเธอ เธออยากแต่งงานกับฮั่วซือหานให้เร็วที่สุด

ฮั่วซือหานเห็นเยี่ยฮวนเอ่อร์เมื่อครู่ เขาพูดเสียงเบา “ฉันจะไปหาเสี่ยวเยาเอง”

ฉือเจียวรีบยื่นกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดที่ถืออยู่ให้ฮั่วซือหาน “ซือหาน ฝากเอากระเป๋าไปให้เสี่ยวเยาด้วยนะ เสี่ยวเยาต้องชอบแน่ๆ”

...

เมื่อเห็นฉือหว่านเข้าไปห้องน้ำแล้วไม่กลับออกมานาน เยี่ยฮวนเอ่อร์ก็รู้สึกไม่สบายใจ เธอลุกขึ้นจะไปตามหา

แต่ตอนนั้นเอง ฮั่วซือหานก็เรียกเธอไว้ “เสี่ยวเยา”

เยี่ยฮวนเอ่อร์ทำเป็นไม่สนใจเขา หมุนตัวจะเดินหนีไป

แต่ฮั่วซือหานกลับขวางทางเธอไว้ “เสี่ยวเยา เธอนี่นับวันยิ่งเสียมารยาทแล้วนะ เรียกพี่ชายสักคำก็ไม่มี”

เยี่ยฮวนเอ่อร์เป็นลูกสาวของท่านหลิน แต่เธอใช้นามสกุลของแม่ เลยทำให้ฉือเจียวกับฮั่วเสวียนตามสืบยังไงก็ไม่รู้ว่าเธอก็คือเสี่ยวเยา

ท่านหลินได้ลูกสาวตอนแก่ แถมเยี่ยฮวนเอ่อร์เกิดมามีปานที่ใบหน้า ทำให้ทั้งตระกูลหลินรวมถึงฮั่วซือหานต่างก็เอ็นดูและตามใจเธอมาก

เยี่ยฮวนเอ่อร์มองฮั่วซือหานอย่างไม่สบอารมณ์ “พี่ชาย แล้วคุณทำแบบนี้กับพี่สะใภ้หวานหว่านได้ยังไง คุณรู้ไหมว่าหลังจากคุณหย่ากัน พี่สะใภ้หวานหว่านป่วยหนักขนาดไหน? ไข้ขึ้นถึง 42 องศา ซ้ำไปซ้ำมาอยู่ 7 วัน ตอนเธอหมดสติยังน้ำตาไหลอยู่เลย…”

ฮั่วซือหานขยับเปลือกตาหล่อเหลาแล้วพูดขัดทันที “พอแล้ว อย่าพูดอีก!”

เยี่ยฮวนเอ่อร์ชะงักไป

ฮั่วซือหานสีหน้าเรียบเฉย เสียงทุ้มเย็น “พวกเราเลิกกันแล้ว ฉันไม่อยากฟังเรื่องของเธออีก!”

เยี่ยฮวนเอ่อร์มองฮั่วซือหานด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะใจดำได้ขนาดนี้