บทที่ 284

ฮั่วเสวียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฉือเจียว พอฉือเจียวได้ยินว่าเย่ฮวนเอ่อร์ไปรอที่โรงหนังทั้งคืน แถมยังกลับมาเปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำ ก็หัวเราะลั่นอย่างสะใจ

“ขำจะตายอยู่แล้ว เสี่ยวเยาแห่งตระกูลหลินแล้วยังไง ใครใช้ให้ยัยนั่นเกิดมาขี้เหร่ล่ะ เสวียนเสวียน เธอสุดยอดมาก เดือนมหาวิทยาลัยจ้าวโดนเธอปั่นหัวซะอยู่หมัด”

ฮั่วเสวียนยกมุมปากยิ้ม “ซ้อเจียวเจียว อย่าเพิ่งรีบ พรุ่งนี้ยังมีละครดีให้ดูอีกนะ”

ฉือเจียว “ใครใช้ให้เย่ฮวนเอ่อร์ไปคบกับฉือหว่าน เป็นศัตรูกับพวกเรา นี่แหละคือบทเรียน เสวียนเสวียน ฉันรอฟังข่าวดีจากเธอนะ”

“ไม่ต้องห่วง ซ้อเจียวเจียว”

…………

ฉือหว่านกลับมาที่หอพักหญิงค่อนข้างดึก ข้างในมืดสนิท ไม่ได้เปิดไฟ

หรือว่าฮวนเอ่อร์ยังไม่กลับจากเดต?

ดูท่าแล้วฮวนเอ่อร์น่าจะมีความสุขมาก

ฉือหว่านเอื้อมมือไปเปิดไฟ แล้วเธอก็เห็นร่างเล็กๆ ม้วนตัวอยู่บนเตียง เย่ฮวนเอ่อร์กลับมาแล้ว และนอนหลับไปแล้ว

ฉือหว่านรู้สึกแปลกใจ “ฮวนเอ่อร์ เธอกลับมาจากเดตแล้วเหรอ วันนี้ไปเที่ยวกับจ้าวอี้สนุกไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์หันหลังให้เธอ “สนุกมาก หวานหว่าน ฉันง่วงแล้ว จะนอนแล้วนะ”

ฉือหว่านเอื้อมมือไปห่มผ้าให้เธอ “โอเค งั้นนอนเถอะ”

ฉือหว่านถือชุดนอนเข้าไปอาบน้ำ

เย่ฮวนเอ่อร์ม้วนตัวอยู่ในผ้าห่ม ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความน้อยใจ

…………

เช้าวันต่อมา ตอนที่เย่ฮวนเอ่อร์ตื่นขึ้น ฉือหว่านก็ออกจากหอไปแล้ว เมื่อคืนเธอร้องไห้ทั้งคืน ดวงตาทั้งสองข้างบวมแดง

เย่ฮวนเอ่อร์ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน ตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรีบร้อน

“มาแล้ว”