บทที่ 288

เขารายงานที่อยู่นี้ทางโทรศัพท์ “คนสลบแล้ว...อย่าพูดมาก เอาโบนัสโอนเข้าบัญชีฉันซะ...”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่รู้ว่าเขาโทรหาใคร เธอรีบใส่เสื้อแจ็คเก็ตของเขา ปกปิดผิวกายที่เปลือยเปล่าของตัวเอง

เธอพยุงตัวลุกขึ้นจากเบาะรถแท็กซี่ ตั้งใจจะพูดคำว่า “ขอบคุณ” กับเฉินจิ้น แต่ตอนนั้นเอง เสียงใสคุ้นหูก็ดังมาจากที่ไกลๆ “ฮวนเอ่อร์! ฮวนเอ่อร์ เธออยู่ไหน!”

ฉือหว่านมาถึงแล้ว

พอเย่ฮวนเอ่อร์หันกลับไปมองอีกครั้ง เธอก็ไม่เห็นเฉินจิ้นแล้ว เฉินจิ้นหายไปแล้ว

เขาหายไปเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?

เธอยังไม่ได้พูดขอบคุณเขาต่อหน้าเลยด้วยซ้ำ

…………

ฮั่วซือหานกับฉือหว่านมาถึงแล้ว ก่อนหน้านี้ฮั่วซือหานเห็นรอยล้อรถเบรกไถลบนถนน จึงลงจากรถแล้วตามหาพร้อมฉือหว่าน

ฉือหว่านเห็นเย่ฮวนเอ่อร์ก็รีบวิ่งเข้าไปหา “ฮวนเอ่อร์ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม ทำไมเธอถึงมาที่นี่ ฉันตกใจหมดเลย!”

ฮั่วซือหานมองไปที่คนขับที่สลบอยู่บนพื้น เขาก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นเย่ฮวนเอ่อร์ปลอดภัย เขาก็ถอนหายใจเบาๆ

แต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับยังตึงเครียด เย็นชาพูดตำหนิทันที “เย่ฮวนเอ่อร์ ใครให้เธอออกมาคนเดียว เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องรู้จักรับผิดชอบต่อตัวเองได้แล้ว!”

ความเสียใจ ความน้อยใจ ความกลัวและอ่อนแอที่อัดแน่นอยู่ในใจเธอ พอถูกเขาดุเสียงเข้มแบบนี้ มันก็ระเบิดออกมา เย่ฮวนเอ่อร์ตาแดงแล้วหันหลังเดินหนี

ฉือหว่านรีบวิ่งตามไป “ฮวนเอ่อร์ เธอจะไปไหน?”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่แม้แต่จะหันกลับมา

ฉือหว่านสะดุดหินเข้าไปที่ขาขวา เธอกุมขาไว้แล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บ