บทที่ 289

ตำรวจรุ่นใหญ่คนนั้นกำลังถามถึงเฉินจิ้น?

หรือว่าเมื่อกี้โทรศัพท์ที่เฉินจิ้นโทรออก คือโทรหาเขาคนนี้?

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “อืม เขาไปแล้วค่ะ”

ตำรวจรุ่นใหญ่ไม่ได้พูดอะไรต่อ “ไอ้ปีศาจคืนฝนตก เราจะพาตัวไปเอง พรุ่งนี้ขอให้หนูไปให้ปากคำกับเราที่สถานีหน่อยนะ”

เย่ฮวนเอ่อร์ “ได้ค่ะ”

“ตอนนี้เป็นช่วงฤดูฝน พายุกำลังจะมา อากาศแบบนี้อันตราย รีบไปที่จุดพักข้างหน้ากันก่อน ไปอาบน้ำอุ่น เปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่อย่างนั้นจะเป็นหวัดเอา” ตำรวจรุ่นใหญ่เตือนด้วยความเป็นห่วง

ตอนนี้ฮั่วซือหาน ฉือหว่าน และเย่ฮวนเอ่อร์เปียกโชกกันหมดแล้ว อากาศในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงก็เริ่มเย็นลง พวกเขาเลยต้องทำตามคำแนะนำของตำรวจ มุ่งหน้าไปยังจุดพัก

…………

จุดพักไม่ได้ใหญ่นัก แต่สะอาด เด็กหนุ่มที่ดูแลที่นั่นพาทั้งสามคนไปยังห้องหนึ่ง “ขอโทษนะครับ คืนนี้เหลือแค่ห้องนี้ห้องเดียวแล้วครับ”

สามคนอยู่ห้องเดียว?

ฉือหว่านมองเข้าไปข้างใน เห็นว่ามีเตียงแค่เตียงเดียวเท่านั้น

แต่พวกเขาไม่มีทางเลือก

ฮั่วซือหานพยักหน้า “ตกลง พวกเราจะพักที่นี่”

เด็กหนุ่มส่งคีย์การ์ดให้แล้วก็เดินจากไป

ฮั่วซือหานเดินเข้าไปในห้อง แต่ฉือหว่านก็รีบวิ่งออกไป เรียกเด็กหนุ่มคนนั้นไว้ “น้องคะ เดี๋ยวก่อน”

เด็กหนุ่มหยุดเดิน “มีอะไรเหรอครับ?”

ฮั่วซือหานหันไปมองฉือหว่าน เห็นใบหน้าเล็กขาวใสของเธอยิ้มละมุน “น้องคะ พวกเรามาสามคน ช่วยเอาผ้าห่มมาเพิ่มให้หน่อยได้ไหม?”

เด็กหนุ่มถาม “แล้วพี่ชายคนนั้นเป็นอะไรกันเหรอครับ?”

“พี่ชายค่ะ เขาเป็นพี่ชายของฉันเอง”

ฮั่วซือหานได้ยินประโยคนี้พอดี

“นะคะน้อง พี่ขอร้องล่ะ น้องใจดีที่สุดเลยนะ ช่วยเอาผ้าห่มมาเพิ่มให้หน่อยน้า~”

เสียงของฉือหว่านอ่อนหวาน น่ารักแบบคนที่มีเรื่องขอร้อง ใครฟังก็แทบใจละลาย