บทที่ 297

เย่ฮวนเอ่อร์ยกมือขึ้น เคาะประตู "ก๊อกๆ"

ไม่นานประตูก็เปิดออก แต่คนที่เปิดไม่ใช่เฉินจิ้น กลับเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

เด็กหญิงคนนั้นมองเย่ฮวนเอ่อร์ด้วยความสงสัย “พี่สาว มาหาใครเหรอคะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์เดาว่าเด็กคนนี้น่าจะเป็นน้องสาวของเฉินจิ้น เฉินเหมียวเหมี่ยว เพราะเธอสวมชุดนักเรียนมัธยมต้น

เฉินเหมียวเหมี่ยวดูผอมบางเล็กน้อย แต่เธอมัดหางม้าสูง สวมชุดเรียบร้อย ดวงตาเป็นประกาย สดใสร่าเริง ดูมีพลัง และมีเค้าหน้าเหมือนเฉินจิ้นอยู่ไม่น้อย

เย่ฮวนเอ่อร์ถูกใจเฉินเหมียวเหมี่ยวตั้งแต่แรกเห็น เธอยิ้มแล้วพูดว่า “สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อเย่ฮวนเอ่อร์ เป็นเพื่อนของพี่ชายเธอเฉินจิ้น พี่มาหาเขาน่ะ เขาอยู่บ้านไหม?”

เฉินเหมียวเหมี่ยวส่ายหน้า “พี่สาว พี่ชายหนูยังไม่กลับมาเลยค่ะ”

ดึกป่านนี้แล้ว เขายังไม่กลับมาอีกเหรอ

ตอนนั้นแม่ของเฉินจิ้นก็เดินออกมา “เป็นเพื่อนของอาจิ้นเหรอ เข้ามานั่งก่อนสิ”

เย่ฮวนเอ่อร์หันไปมองแม่ของเฉินจิ้น สายตาเธอมืดสนิทจริงๆ ผมหงอกไปครึ่งหัวแล้ว แต่ใบหน้ายังดูใจดี น้ำเสียงอ่อนโยน เดาว่าสมัยสาวๆ ต้องเคยเป็นหญิงงามแห่งเจียงหนานแน่ๆ

เย่ฮวนเอ่อร์เดินเข้าไป “คุณป้า สวัสดีค่ะ”

แม่ของเฉินจิ้นต้อนรับเธออย่างอบอุ่น “หนูจ๊ะ มานั่งตรงนี้เลยนะ อาจิ้นน่ะ ใกล้จะกลับมาแล้ว”

บ้านนี้ถึงจะเล็ก แต่ก็สะอาดเรียบร้อยมาก เย่ฮวนเอ่อร์เห็นแจกันที่วางอยู่ริมหน้าต่างยังมีดอกพุดขาวบานอยู่ ท่ามกลางตรอกเล็กๆ ที่ชื้นแฉะมืดครึ้ม บ้านนี้กลับดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาอย่างบอกไม่ถูก

ขณะที่เย่ฮวนเอ่อร์กำลังมองไปรอบๆ ก็ได้ยินเสียง “แอ๊ด” ประตูถูกเปิดออก เฉินจิ้นกลับมาแล้ว

เฉินจิ้นสูงมาก 188 เซนติเมตร ยืนอยู่ตรงประตูราวกับเทพพิทักษ์ เขาใส่ชุดดำทั้งตัว ใบหน้าคมเข้มกับทรงผมสั้นทำให้ดูหล่อเข้มแบบดุดัน

แม่ของเฉินจิ้นพูดอย่างดีใจ “อาจิ้น กลับมาแล้วเหรอลูก เพื่อนของลูกมาหานะ”