บทที่ 30

"ตู๊ดๆ" เสียงโทรศัพท์ดังสองครั้งก่อนที่ฉือหว่านจะตัดสายทิ้งทันที

ฮั่วซือหาน "..."

ผู้หญิงบ้าคนนี้ กล้าตัดสายเขา!

ในตอนนั้นเอง ลุงฝู หัวหน้าคนรับใช้เดินเข้ามา ฮั่วซือหานออกคำสั่งเสียงเรียบ "ลุงฝู โทรหาคุณนายน้อย แล้วบอกว่าคุณนายใหญ่ไม่สบาย ให้เธอกลับมาทันที!"

ลุงฝูชะงักเล็กน้อย "แต่คุณผู้ชาย คุณนายใหญ่เพิ่งดื่มยาบำรุงที่คุณนายน้อยเตรียมไว้ แล้วตอนนี้ก็หลับสนิท ร่างกายแข็งแรงดีครับ"

ฮั่วซือหาน "…โกหกเป็นไหม?"

ลุงฝูยิ่งอึ้งไปอีก "คุณผู้ชาย การโกหกคุณนายน้อยไม่ดีนะครับ ตลอดสามปีมานี้คุณนายน้อยต้องดูแลทั้งคุณผู้ชายและคุณนายใหญ่ เธอเหนื่อยมากจริงๆ ให้เธอออกไปผ่อนคลายข้างนอกบ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยครับ"

ฮั่วซือหาน "…ลุงฝู จะโทรหรือไม่โทร?"

สายตาของฮั่วซือหานคมกริบจนลุงฝูรู้สึกกดดัน เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา "โทรครับ คุณผู้ชาย ผมจะโทรเดี๋ยวนี้!"

ฮั่วซือหานยืนกอดอก ท่าทีขึงขัง หัวใจเต้นตุบๆ ด้วยความโมโห บ้านหลังนี้กำลังจะปั่นป่วนไปหมดแล้ว ไม่มีใครฟังเขาสักคน!

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณนายใหญ่ตามใจเธอเกินไป!

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉือหว่านรีบเร่งมาถึง เธอเปิดประตูเข้ามาพลางร้องอย่างร้อนรน "คุณย่า! คุณย่าเป็นอะไรหรือเปล่า?"

แต่ทันใดนั้นเธอหยุดก้าว เพราะในห้องนั่งเล่นไม่มีเสียงอะไรเลย แถมไฟก็ไม่ได้เปิด ทุกอย่างมืดสนิท

"ทำไมไม่เปิดไฟ?"

ฉือหว่านเอื้อมมือไปสัมผัสหาสวิตช์ไฟบนผนัง

แต่ในวินาทีถัดมา มือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมเข้ามาจับข้อมือบางของเธอ แล้วกระชากแรงจนฉือหว่านร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างบอบบางของเธอชนเข้ากับอกที่แข็งแรงและอบอุ่น