บทที่ 31

แม้ว่าฉือหว่านจะมีวัยเด็กที่เต็มไปด้วยความทุกข์ แต่เธอไม่เคยสูญเสียความกล้าที่จะรักใคร

ไม่ว่าจะเป็นหลี่หลัน หรือฮั่วซือหาน เธอเคยรักพวกเขาอย่างกล้าหาญและร้อนแรง

การรักใครสักคน ไม่ใช่การลดตัวเองลง หรือทำให้ตัวเองด้อยค่า

และยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ควรจะเป็นเหตุผลให้ใครมาดูถูกเธอ

ที่สำคัญ ตอนนี้เธอไม่ได้รักเขาอีกแล้ว

เธอไม่ได้รักฮั่วซือหานอีกต่อไป

ดวงตาเย็นชาของฮั่วซือหานจับจ้องไปที่ใบหน้าที่สงบและดวงตาสุกใสของเธอ มุมปากบางของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "เธอไม่ชอบฉันแล้วจริงๆ?"

"ใช่...อื้อ!"

คำพูดของฉือหว่านยังไม่ทันหลุดออกจากปาก ริมฝีปากของเขาก็กดทับลงมาบนริมฝีปากแดงของเธออย่างแรง

สมองของฉือหว่าน "วูบ" ราวกับระเบิด เสียงดังในหัวจนทุกอย่างกลายเป็นความว่างเปล่า ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะจูบเธออย่างกะทันหัน

ทั้งสองไม่ใช่ไม่เคยจูบกันมาก่อน แต่ครั้งล่าสุดที่อยู่ในห้องอาบน้ำ เธอเป็นฝ่ายเกี่ยวเขาไว้ ยั่วยวนเขา และจูบเขาก่อน

แต่ตอนนี้ เขาเป็นฝ่ายจูบเธอ

ฉือหว่านรีบขัดขืนทันที เธอยกมือขึ้นพยายามผลักเขาออก "ฮั่วซือหาน ปล่อยฉัน!"

ร่างกายสูงสง่าและแข็งแกร่งของเขากดเธอไว้กับผนัง ริมฝีปากบางที่เยือกเย็นและเปี่ยมพลังบดขยี้เธออย่างหนักหน่วง แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ดุดันและต้องการครอบครอง

ไม่นาน เขาใช้จังหวะที่เธอเอ่ยปาก พุ่งเข้ามาช่วงชิงพื้นที่ในโพรงปากของเธออย่างดุดันและไม่ให้เธอหนีไปไหนได้

ชั่วพริบตาเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาก็ถาโถมเข้ามาอบอวลไปทั่ว รสสัมผัสที่สะอาด สดชื่น และเป็นกลิ่นของผู้ชายที่พิเศษจนทำให้รู้สึกดีเหลือเกิน

สำหรับฉือหว่าน นอกจากเขาแล้ว เธอไม่เคยมีผู้ชายคนไหน หรือแม้แต่สัมผัสใกล้ชิดกับผู้ชายคนใดมาก่อน เธอเหมือนแผ่นกระดาษเปล่า

ร่างกายที่ไร้เดียงสาและอ่อนประสบการณ์ของเธอไวต่อสัมผัสเป็นอย่างมาก ความรู้สึกของการจุมพิตล้ำลึกเช่นนี้ทำให้เธอหน้าแดงก่ำ ราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังจะละลายอยู่ในรสจูบที่เขามอบให้

มือของเธอที่เคยผลักหน้าอกเขาอย่างขัดขืนค่อยๆ หดตัวลง และเผลอจับเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาไว้แน่น ร่างกายของเธออ่อนยวบจนเหมือนจะทรุดลงไปที่พื้น