บทที่ 32

ผู้ชายคนนี้!

ฉือหว่านโกรธจัด เธอเขย่งปลายเท้าขึ้น ก่อนจะกัดเข้าที่มุมปากของฮั่วซือหานอย่างแรง

ซี้ด...

ฮั่วซือหานรู้สึกเจ็บ รสคาวเลือดจางๆ แผ่ซ่านในปาก เธอทำให้เขาเลือดออกจริงๆ

ฮั่วซือหานยื่นมือมาบีบใบหน้าเล็กของเธอจนปากของเธอเป็นรูปตัว O ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด "เธอเป็นลูกหมาหรือไง ถึงชอบกัดคนขนาดนี้?"

ฉือหว่านจ้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณควรคิดดีๆ ว่าพรุ่งนี้จะอธิบายให้ฉือเจียวฟังยังไงเกี่ยวกับแผลที่มุมปากของคุณ แต่ไม่ว่าอย่างไร ลู่หนานเฉิงก็รับสิ่งที่คุณไม่ต้องการแล้ว ส่วนฉือเจียวก็รับของมือสองที่ฉันทิ้งไป!"

ฮั่วซือหาน "…"

ใครเป็นของมือสองกัน? ผู้หญิงบ้าคนนี้!

"เราต่างฝ่ายต่างจะยังไงต่อก็ได้ แต่กับลู่หนานเฉิง ไม่ได้!"

"ทำไม?"

เพราะลู่หนานเฉิงเป็นพี่น้องของเขา และเขารู้สึกขัดแย้งในใจ

ฮั่วซือหานกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "เธอคิดว่าลู่หนานเฉิงจะสนใจเธอจริงๆ เหรอ? เลิกฝันกลางวันเถอะ เธอก็แค่คนที่โยกตัวในฟลอร์เต้นรำได้นิดหน่อย เป็นผู้หญิงบ้านนอกที่เลิกเรียนตั้งแต่อายุ 16 ไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีงานทำ มาตรฐานของลู่หนานเฉิงไม่ได้ต่ำขนาดนั้นหรอก เขาคงแค่สนใจความแปลกใหม่ของเธอ เล่นๆ ไปสักพักก็คงเบื่อแล้ว"

ฉือหว่าน "…"

เขาดูถูกเธอจริงๆ!

บางทีผู้ชายอาจจะเป็นแบบนี้ แม้เป็นสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการแต่ก็ไม่อยากให้ใครแตะต้อง

ฉือหว่านกลับไม่โกรธ แต่ยิ้มออกมาแทน "วันนี้ฉันโยกในฟลอร์ดูดีไหม?"

ฮั่วซือหานชะงักเล็กน้อย "อะไรนะ?"

ฉือหว่านใช้แรงผลักเขาออกไป "ต่อไปนี้ฉันจะโยกให้เขาดูทุกวัน วันละแบบ รับรองว่าไม่มีซ้ำ รับประกันความสดใหม่"