บทที่ 33

ฮั่วซือหานเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีดำ ผมสั้นที่ยังเปียกอยู่หยดน้ำลงมาช้าๆ ความสดชื่นหลังอาบน้ำทำให้เขาดูอ่อนเยาว์และหล่อเหลามากกว่าปกติที่ใส่สูทเต็มยศเสียอีก

ฉือหว่านแอบมองเขาสองสามครั้งในใจพลางคิดว่า ผู้ชายคนนี้ช่างมีรูปลักษณ์ที่ดีจริงๆ

ในตอนนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของฮั่วซือหานก็ดังขึ้น เขาเดินไปรับสาย เป็นเลขาจ้าวที่โทรมา "ท่านประธาน เทพ C ตอบตกลงที่จะพบคุณที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนพรุ่งนี้แล้วครับ"

ฮั่วซือหานไม่มีสีหน้าเปลี่ยนแปลง "ครั้งที่แล้วเทพ C มาทีหนึ่งแล้วก็ไป ทำตัวลึกลับเกินไป พรุ่งนี้ฉันจะต้องดูให้ได้ว่าเธอเป็นใครกันแน่!"

ฉือหว่านรู้สึกเย็นวูบที่ต้นคอ แย่แล้ว

ครั้งก่อนที่เทพ C ทิ้งเขาไว้กลางทาง ฮั่วซือหานยังไม่ลืม แถมยังโมโหที่เธอทำตัวลึกลับแบบนั้นอีก พรุ่งนี้เขาต้องเห็นเธอให้ได้

ในตอนนั้นฮั่วซือหานปรายตามองฉือหว่าน "ไม่ไปอาบน้ำเหรอ?"

"ไป" ฉือหว่านรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที

ฮั่วซือหานขมวดคิ้วขณะวางสาย เขารู้สึกว่าเทพ C กับฉือหว่านทำให้เขาปวดหัวพอกัน

เขาหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดผมเปียกสองสามครั้ง ก่อนจะเปิดเอกสารขึ้นมาดูอย่างตั้งใจ

ฮั่วซือหานกำลังตรวจเอกสารอยู่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกนุ่มนวลดังมาจากในห้องน้ำ

“ฮั่วซือหาน? ฮั่วซือหาน!”

เธอกำลังเรียกชื่อเขา

เสียงหวานใสราวกับเด็กสาว ฟังนุ่มนวลเหมือนแทรกด้วยหยาดน้ำ ช่างต่างจากเวลาที่เธอพูดจาคมคายและกัดเจ็บ

ฮั่วซือหานลุกขึ้น แล้วเดินไปที่หน้าประตูห้องน้ำ “มีอะไร?”

ประตูห้องน้ำแง้มออกเล็กน้อย พร้อมกับดวงตาชุ่มน้ำคู่งามของฉือหว่านที่โผล่ออกมา พร้อมกับครึ่งใบหน้าของเธอ หน้าผากเล็กๆ มีเส้นผมเรียวเล็กของเธอเกาะด้วยไอน้ำจากการอาบน้ำ ผิวขาวนวลเผยให้เห็นความแดงระเรื่อ

ฉือหว่านมองเขา “คุณให้ฉันยืมเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งได้ไหม?”

ฮั่วซือหานถามกลับ “ที่นี่ไม่มีชุดนอนเตรียมไว้ให้เธอเหรอ?”