บทที่ 324

ทุกคนแยกย้ายกันกลับห้อง ฉือหว่านวางกระเป๋าลง หยิบมือถือออกมา พอเปิดวีแชทขึ้นมา เธอก็เห็นคำขอเป็นเพื่อนจากฮั่วซือหาน

เขาต้องการจะเพิ่มเธอเป็นเพื่อน

เขากับเธอหย่ากันแล้ว ตอนนี้ข้างกายเขามีฉือเจียวอยู่ ฉือหว่านไม่อยากกลับไปวุ่นวายด้วยอีก

ดังนั้นเธอจึงไม่กดยอมรับ

ฉือหว่านเปิดประตูออกไป เจอเข้ากับโจวจิ่นที่เพิ่งออกมาจากห้องตรงข้ามพอดี โจวจิ่นยิ้มแล้วพูดว่า “น้องฉือ ฉันอยู่ห้องตรงข้ามเธอเองนะ ถ้ามีอะไรก็เรียกฉันได้เลย”

ฉือหว่านยิ้มบาง “ได้ค่ะ”

ฉือหว่าน โจวจิ่น และบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องพากันออกจากโรงแรม ด้านหน้าก็คือเวยไห่อันกว้างใหญ่ไพศาล

ตอนนั้นเอง โจวจิ่นก็พูดขึ้นว่า “น้องฉือ หิมะตกแล้ว”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นหิมะขาวโพลนก็ร่วงลงมาจากฟ้าเป็นปุยหนา...หิมะตกจริงๆ

ถนนหนทางไร้ผู้คน หิมะโปรยปรายทั่วท้องฟ้า กลบพื้นดินให้กลายเป็นสีขาวในพริบตา

เบื้องหน้า คลื่นทะเลซัดกระหน่ำโถมเข้าฝั่งระลอกแล้วระลอกเล่า สีครามของทะเลตัดกับขาวของหิมะ ครึ่งหนึ่งเป็นทะเล อีกครึ่งเป็นหิมะ งดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้

ฉือหว่านสวมเสื้อโค้ทยาวสีขาว รัดร่างบอบบางของเธอไว้แน่น จมูกเล็กๆ กับขอบตาขาวผ่องของเธอแดงก่ำเพราะถูกลมหนาวกัด เธอเดินฝ่าลมเย็นจัดทีละก้าวไปยังข้างหน้า

เธอได้เห็นหิมะที่เวยไห่

มันสวยจริงๆ อย่างที่พ่อเคยพูดไว้

แต่ก็หนาวเหลือเกิน

“ว้าว ที่นี่สวยมากเลย!”

บรรดารุ่นพี่รุ่นน้องต่างวิ่งออกไปด้วยความตื่นเต้น

ในดวงตาใสกระจ่างของฉือหว่าน เริ่มมีม่านน้ำตาปรากฏ เธอเดินไปยังริมทะเล ยกมือสองข้างขึ้นแตะปาก แล้วตะโกนออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า “พ่อคะ เวยไห่ที่พ่อเคยนัดไว้ ตอนนี้หนูมาดูแทนพ่อแล้ว!”