บทที่ 325

ฉือหว่านรีบชักมือเล็กๆ ที่เพิ่งเล่นหิมะกลับเข้าไปในแขนเสื้อทันที

“น้องฉือ ฉัน…”

ในตอนนั้นเอง โจวจิ่นก็กลับมาแล้ว ในมือเขาถือถุงมือขนนุ่มอุ่นๆ มาด้วย

เมื่อครู่เขากลัวว่าฉือหว่านจะหนาวมือ เลยรีบกลับไปซื้อถุงมือจากโรงแรม แต่พอกลับมาก็เห็นฮั่วซือหานเสียแล้ว

ฮั่วซือหานมาถึงตัวฉือหว่านก่อน ทั้งสองคนยืนอยู่ใต้ร่มสีดำด้วยกัน

แววตาของโจวจิ่นแฝงความผิดหวัง ถุงมือคู่นี้คงมาช้าไปก้าวหนึ่ง ใช้ไม่ได้เสียแล้ว

โจวจิ่นเดินเข้ามา “รุ่นพี่ฮั่ว มาที่นี่ได้ยังไงครับ?”

ถึงแม้โจวจิ่นจะจบจากฮาร์วาร์ดเหมือนกัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าฮั่วซือหาน ผู้เป็นอัจฉริยะตัวจริง เขาก็ยังรู้สึกด้อยกว่า

ในตอนนั้นเอง บรรดารุ่นพี่รุ่นน้องก็เดินมาล้อมรอบ “รุ่นพี่ฮั่ว พี่ไม่มาไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาได้ล่ะ?”

ทุกคนต่างสงสัยว่าทำไมฮั่วซือหานถึงมาที่นี่กะทันหัน

ฮั่วซือหานมองทุกคน พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ฉันมาทำงานแถวนี้พอดีเลยแวะมาดูหน่อย”

ฉือหว่านมองเขาด้วยดวงตาใสกระจ่าง...เขามาทำงานที่เวยไห่?

บังเอิญขนาดนั้นเชียว?

“รุ่นพี่ฮั่ว ไหนๆ ก็มาแล้ว งั้นอยู่เล่นกับพวกเราด้วยเลยนะคะ” ทุกคนเชิญชวนฮั่วซือหานด้วยความยินดี

ฮั่วซือหานเหลือบตามองฉือหว่านเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ได้”

ทุกคนต่างดีใจมาก มีคนเสนอขึ้นว่า “คืนนี้ไปกินหม้อไฟกันเถอะ”

“วันหิมะตกกับหม้อไฟเข้ากันสุดๆ เลย!”

“คืนนี้ต้องให้รุ่นพี่ฮั่วเลี้ยงนะ!”

ที่ไหนมีฮั่วซือหาน ที่นั่นส่วนใหญ่เขามักจะเป็นคนเลี้ยงเอง ฮั่วซือหานไม่มีข้อโต้แย้ง “โอเค”

ทุกคนพากันไปยังร้านหม้อไฟแห่งหนึ่ง เลือกที่นั่งติดหน้าต่าง บรรดารุ่นพี่สาวรีบดึงฉือหว่านไว้ “น้องฉือ เรานั่งตรงนี้กัน”