บทที่ 330

เขามองเพดานเหนือศีรษะ ที่แท้เขากำลังฝันอยู่

เขาฝันถึงฉือหว่าน

เมื่อคืน ฉือหว่านเข้ามาในความฝันของเขา

ลำคอของเขาตึงแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งไปทีละนิ้ว ความเป็นชายที่เลือดลมพลุ่งพล่านนั้น ในช่วงเช้าย่อมไวต่อความรู้สึกเป็นพิเศษ

ฮั่วซือหานค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปใต้ผ้าห่ม หลับตาลงอย่างอ่อนแรงและปล่อยตัว…

…

หิมะข้างนอกตกทั้งคืน วันนี้ทุกคนได้นัดกันไปเล่นสกี

ทุกคนมารวมตัวกันครบแล้ว เหลือเพียงฮั่วซือหานที่ยังไม่ออกมา

“รุ่นพี่ฮั่วยังไม่มาอีกเหรอ?”

“เดี๋ยวฉันไปเรียกรุ่นพี่ฮั่ว”

ทุกคนเตรียมจะไปตามฮั่วซือหาน แต่ในตอนนั้นเอง ฮั่วซือหานก็เดินออกมาจากห้อง

“อรุณสวัสดิ์ รุ่นพี่ฮั่ว”

บนใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ใดๆ ของฮั่วซือหาน แต่รัศมีรอบตัวกลับเย็นเฉียบเหมือนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เขาแค่พยักหน้าเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์”

“รุ่นพี่ฮั่วมาแล้ว งั้นพวกเราออกเดินทางไปลานสกีกันเถอะ!”

ฮั่วซือหานเห็นฉือหว่าน เธอยืนอยู่ข้างโจวจิ่น

โจวจิ่นกำลังคุยกับเธอ “น้องฉือ ฉันเพิ่งส่งวีแชทให้เธอเมื่อกี้ เธอเห็นไหม?”

ฉือหว่านพยักหน้า “เห็นแล้วค่ะ รุ่นพี่โจว”

ฮั่วซือหานหัวเราะเย็น “รุ่นน้องโจว เธอมีวีแชทของฉือหว่านเหรอ?”

โจวจิ่นพยักหน้า “ใช่ครับ”

รุ่นพี่รุ่นน้องที่อยู่รอบข้างก็พากันพยักหน้า “รุ่นพี่ฮั่ว พวกเราก็มีวีแชทของน้องฉือกันทุกคน หรือว่าพี่ไม่มี?”

ฮั่วซือหาน “……”

สรุปแล้ว มีแค่เขาคนเดียวที่ไม่มีวีแชทของฉือหว่านงั้นเหรอ?

เธอแอดทุกคน…ยกเว้นเขา?