บทที่ 329

“ฮั่วซือหาน ปล่อยฉัน!”

ฉือหว่านผลักเขาออกสุดแรง

หางตาเรียวยาวของฮั่วซือหานมีแววปรารถนาเรื่อยซึม เขายังโน้มตัวจะจูบฉือหว่านอีกครั้ง

“ฮั่วซือหาน เราหย่ากันแล้วนะ คุณควรนึกถึงฉือเจียวบ้าง!”

ชื่อของ “ฉือเจียว” ราวกับน้ำเย็นถังใหญ่ราดลงมากลางหัวฮั่วซือหาน เขาชะงักทันที

ฉือหว่านใช้แรงผลักเขาออก แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

ฮั่วซือหานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง เขาเองก็ไม่แน่ใจนักว่าตัวเองเมื่อครู่ทำอะไรลงไปบ้าง ฉือเจียวคือผู้หญิงของเขา เขารู้ว่าตัวเองต้องรับผิดชอบต่อเธอ

แต่เขากลับถูกฉือหว่านดึงดูดตลอดเวลา ควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนต้องมนต์สะกดบางอย่าง

……

หลังจากกินหม้อไฟเสร็จ ทุกคนกลับมายังโรงแรมริมทะเล

ฮั่วซือหานเดินอยู่กับรุ่นพี่ชายอีกสองคน ข้างหน้า ฉือหว่านกับโจวจิ่นเดินคู่กันอยู่

ฮั่วซือหานมองไป โจวจิ่นไม่รู้พูดอะไรออกมา ฉือหว่านหัวเราะอย่างสดใส

“รุ่นพี่ฮั่ว คุณพักห้อง 621 แบบนี้โอเคไหม?”

ฮั่วซือหานไม่แสดงสีหน้า “แล้วรุ่นน้องโจวพักห้องไหน?”

“รุ่นน้องโจวพัก 609 ค่ะ อยู่ตรงข้ามห้องน้องฉือเลย”

“รุ่นพี่ฮั่ว ฉันว่าโจวจิ่นกับน้องฉือเหมาะกันดีนะคะ เราควรช่วยเขาสองคน ให้โอกาสอยู่กันตามลำพังบ้าง”

ทุกคนต่างอยากให้ฉือหว่านกับโจวจิ่นลงเอยกัน

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบาง “เขาสองคนไม่เหมาะกัน”

ไม่เหมาะกัน…

คำพูดนี้ทำเอารุ่นพี่ทั้งกลุ่มถึงกับชะงัก

ฮั่วซือหานพูดต่อ “ผมอยากพักห้อง 607”

รุ่นพี่ชายคนหนึ่งหยิบคีย์การ์ดของตัวเองออกมา “รุ่นพี่ฮั่ว ผมอยู่ห้อง 607 ครับ มาแลกกันเลย”

ฮั่วซือหานรับคีย์การ์ดมา “ขอบคุณ”