บทที่ 332

ฮั่วซือหานค่อยๆ หันใบหน้าหล่อเหลาของเขาไปทางด้านข้าง

ฉือหว่านกำลังตั้งใจนวดก้อนบวมให้เขาอยู่ จนไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ในท่าทีที่คลุมเครือแค่ไหน จู่ๆ ฮั่วซือหานก็หันหน้ามา เธอรู้สึกว่าริมฝีปากเหมือนถูกบางอย่งนุ่มๆ สัมผัสเข้า

ริมฝีปากบางเย็นชาของฮั่วซือหานเฉียดกับริมฝีปากแดงนุ่มของเธอ ทั้งสองจูบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

ดวงตาใสกระจ่างของฉือหว่านเบิกกว้างทันที ร่างชะงักแน่นิ่ง

ฮั่วซือหานมองเธอ “ฉือหว่าน เธอจูบฉัน!”

เขาพูดว่า ฉือหว่าน เธอจูบฉัน!

ฉือหว่านอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอดีโจวจิ่นกับพวกรุ่นพี่ก็ตามหากันมาถึงแล้ว “รุ่นน้องฉือ? รุ่นน้องฉือ!”

“เมื่อกี้ยังเห็นรุ่นน้องฉือเล่นสกีอยู่ตรงนั้นเอง ทำไมจู่ๆ หายไปซะแล้ว?”

ฉือหว่านหายตัวไป โจวจิ่นเลยพาทุกคนออกตามหา

ฉือหว่านกำลังจะส่งเสียง “ฉัน…”

แต่คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก เธอก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งจับท้ายทอยไว้ ฮั่วซือหานโน้มหน้าเข้ามาจูบเธอทันที

เขาคิดจะทำอะไรน่ะ!?

ฉือหว่านรีบขัดขืน แต่แรงของผู้ชายแข็งแรงกว่ามาก เขากดท้ายทอยเธอไว้แน่นไม่ให้เธอหนีไปไหน แถมยังแทรกลิ้นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดจูบอย่างหนักหน่วง

ตอนนั้นเอง โจวจิ่นก็เดินมาถึงด้านหน้าก้อนหินใหญ่ “รุ่นน้องฉือ? รุ่นน้องฉืออยู่ไหนเหรอ?”

หัวใจของฉือหว่านเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก โจวจิ่นตามมาถึงแล้ว แค่มีหินก้อนเดียวกั้นไว้ ตอนนี้เธอกับฮั่วซือหานกำลังนอนกอดจูบกันอยู่บนพื้นหิมะ

ฮั่วซือหานหายใจติดขัด เด็กผู้หญิงบนตัวเขาตื่นตระหนกมากจนไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เธอกำลังเกี่ยวลิ้นกับเขาแน่นขนาดไหน

เมื่อครู่เธอจะลุกขึ้นนั่ง ทำให้สองขาของเธอคร่อมอยู่บนเอวล่ำสันของเขา ตอนนี้หัวเข่าทั้งสองข้างก็กดรั้งเขาไว้อีก

ทั้งบนและล่างโอบรัดแบบนี้ จนกระทั่งหางตาเขาแดงก่ำไปหมด

“รุ่นพี่โจว พวกเราหาแถวนี้หมดแล้ว ไม่เจอรุ่นน้องฉือเลยครับ”

“หรือว่าเธอจะไปที่อื่น ไปเข้าห้องน้ำหรือเปล่า?”

“งั้นเราไปหาที่อื่นต่อกันเถอะ”

โจวจิ่นพาพวกรุ่นพี่จากไป