บทที่ 333

“ฮั่วซือหาน เราเคยเจอกันมาก่อน!”

เคยเจอกันมาก่อนงั้นเหรอ?

แต่เขากลับไม่จำได้เลยสักนิด เขาเคยเจอเธอตอนไหนกัน?

ทว่า ความรู้สึกที่เธอให้กับเขานั้นมันคุ้นเคยเหลือเกิน ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่าง ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ที่จะเข้าใกล้เธอ

“ฮั่วซือหาน เรา…”

ฉือหว่านยกมือแตะที่ลำคอของตัวเอง ตั้งใจจะหยิบหยกจี้ที่เขาเคยให้เธอออกมา

แต่กลับคลำไม่เจอ แล้วเธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหยกจี้นั้นเธอวางไว้ในห้อง

“ฮั่วซือหาน รอฉันตรงนี้นะ ฉันจะกลับไปเอาของชิ้นหนึ่ง แล้วจะรีบกลับมา” พูดจบฉือหว่านก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งจากไป

ฮั่วซือหานมองเงาร่างบอบบางของเธอที่ค่อยๆ ห่างออกไป ก็ตกอยู่ในภวังค์ เธอจะไปเอาอะไร?

…

ฉือหว่านกลับมาที่โรงแรม รีบตรงไปยังห้องของตัวเอง แล้วหยิบหยกจี้ชิ้นนั้นออกมา

เธอจับจี้หยกไว้ในฝ่ามือ หวังว่าตอนที่ฮั่วซือหานเห็น มันจะช่วยให้เขารำลึกถึงอดีตที่เคยมีร่วมกันได้

ฮั่วซือหานจะจำเธอได้ไหมนะ?

เธออยากลองดูสักครั้ง

ฉือหว่านถือหยกจี้แล้วรีบวิ่งกลับไปยังลานสกี จากที่ไกลๆ เธอก็มองเห็นฮั่วซือหานที่ยังยืนรออยู่ที่เดิม

ฉือหว่านอยากวิ่งเข้าไปหา “ฮั่ว…”

แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา เธอกลับหยุดชะงักกะทันหัน เพราะเธอเห็นผู้หญิงอีกคนยืนอยู่ข้างๆ ฮั่วซือหาน ฉือเจียวมาแล้ว

ฉือเจียวบินตรงจากไห่เฉิงมา ตอนนี้กำลังยืนอยู่ข้างๆ ฮั่วซือหาน

ฉือหว่านหยุดอยู่ตรงนั้น ความตื่นเต้นและความหวังในใจของเธอเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขัน

เขาไม่แม้แต่จะจำเธอได้ แล้วเธอยังคิดจะใช้หยกจี้เพื่อปลุกความทรงจำเขาอีก

เธอก็แค่คนไม่สำคัญ ถ้าไม่อย่างนั้น เขาคงไม่ลืมเธอหรอก

คนที่เขารักคือฉือเจียว ข้างกายเขามีฉือเจียวแล้ว

ฉือหว่านก้มหน้าลง เงาของขนตาเรียวยาวตกลงปิดตา เธอมองหยกจี้ที่บีบแน่นอยู่ในมือ แล้วก็หัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ