บทที่ 337

ฉือหว่านรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว เหมือนกระดูกแทบจะแหลกสลาย และมันหนาวเย็นจนแทบทนไม่ไหว

น้ำทะเลเย็นจัดซัดเข้าหน้าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหนาวทะลุเข้าไปถึงกระดูก ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวจนได้สติกลับคืนมา เธอลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

เธอยังไม่ตาย

บนเรือยอชต์มีระเบิดติดอยู่ พอใกล้ระเบิด เธอกับกู้เป่ยเฉินก็กระโดดลงทะเล น้ำเย็นยะเยือกโถมเข้าหาเธอจากทุกทิศทาง เธอต้องว่ายน้ำอย่างสุดแรงเพื่อเอาชีวิตรอด

ร่างกายเล็กๆ ของเธอแสดงให้เห็นถึงพลังในการเอาชีวิตรอดอย่างน่าทึ่ง

สุดท้าย เธอก็ถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งจนได้

ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว บรรยากาศรอบข้างเงียบงันและเปลี่ยวเหงา ฉือหว่านพยายามยันตัวลุกขึ้น “กู้เป่ยเฉิน? กู้เป่ยเฉิน!”

เธอเป็นคนถีบเขาลงทะเล แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน?

ฉือหว่านเดินหาทั่วบริเวณ “กู้เป่ยเฉิน ถ้าคุณยังมีชีวิตอยู่ ตอบฉันหน่อย!”

ไม่นานนัก เธอก็หยุดกะทันหันที่ชายหาดด้านหน้า เธอเห็นร่างของกู้เป่ยเฉินนอนอยู่

เขาก็ถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งเช่นกัน

ฉือหว่านรีบวิ่งเข้าไปหา “กู้เป่ยเฉิน? กู้เป่ยเฉิน ฟื้นสิ!”

เขายังหมดสติอยู่ ขาขวาได้รับบาดเจ็บ เลือดไหลออกมาไม่หยุด

เลือดแดงฉานเปื้อนเต็มพื้นทรายรอบตัวเขา

ฉือหว่านตรวจดูแผลด้วยสีหน้าหนักใจ ขาของเขาบาดเจ็บลึกมาก ถ้าไม่รีบรักษา อาจต้องเสียขาข้างนี้ไป

เธอไม่ใช่คนจิตใจดีอะไรนัก หากไม่ใช่เพราะกู้เป่ยเฉินพาเธอออกมาทะเล ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ เขากับฉือเจียวร่วมมือกัน

เธออยากจะปล่อยให้เขาตายตรงนี้ ไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรอีก

แต่เธอก็รู้ดีว่าเนื้อแท้ของกู้เป่ยเฉินไม่ใช่คนเลวร้าย เธอจำเป็นต้องช่วยเขา

แต่ที่นี่ไม่มีผู้คนเลย ไม่มีแม้แต่เงาใครสักคน