บทที่ 338

ฉือหว่านตั้งใจพูดแบบนั้น เพราะตอนนี้เธอกับกู้เป่ยเฉินที่บาดเจ็บสาหัสต้องมาติดอยู่ในที่แบบนี้ และสายตาของหลิวว่างก็จ้องเธออย่างไม่เหมาะสมตั้งแต่ต้น เธอจึงจำเป็นต้องระวังตัวให้มากที่สุด

แต่กู้เป่ยเฉินกลับไม่ยอมรับสถานะที่เธออ้างแม้แต่น้อย ในสายตาของเขา ฉือหว่านหย่ากับพี่รองของเขาไปแล้ว ยังจะกล้าพูดแบบนี้อีก หน้าไม่อายเอาซะเลย

กู้เป่ยเฉินกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉือหว่านส่งสายตาดุใส่เขาทันที “หุบปากไปเลย!”

พูดจบ เธอก็ยื่นมือไปกดที่แผลของเขาอย่างแรง “ยังไม่ตายอีกเหรอ!”

“โอ๊ย! เจ็บ!” กู้เป่ยเฉินเจ็บจนเหงื่อเย็นไหลทั่วใบหน้า “ฉือหว่าน! เชื่อไหมว่าฉันจะฆ่าเธอ!”

ทันใดนั้น หมอประจำหมู่บ้านพูดขึ้นว่า “ขาของคนไข้บาดเจ็บสาหัสมาก ผมห้ามเลือดให้ได้แค่ชั่วคราว พรุ่งนี้ต้องส่งเข้าเมืองไปรักษาแล้วครับ”

ฉือหว่านส่ายหน้า “ไม่ทันแล้ว ต้องจัดการคืนนี้”

หมอถามกลับ “จะให้จัดการยังไง?”

ฉือหว่านตอบเพียงสองคำ “ตัดกระดูก”

อะไรนะ?

ตัดกระดูก!?

กู้เป่ยเฉินมองเธอด้วยสายตาตกตะลึง “ฉือหว่าน! เธอจะตัดกระดูกฉัน? เธอจะทำลายขาฉันเหรอ!?”

ฉือหว่านมองเขาอย่างเย็นชา “ใช่!”

พูดจบ เธอก็หันไปพูดกับหมอ “หมอ ช่วยจับตัวเขาไว้ที ฉันจะลงมือเดี๋ยวนี้”

หมอเชื่อในตัวฉือหว่าน รีบจับขาของกู้เป่ยเฉินไว้แน่น

กู้เป่ยเฉินตกใจสุดขีด เริ่มดิ้นรนสุดชีวิต “ปล่อยฉัน! ฉือหว่าน! ถ้าเธอกล้าแตะขาฉันนะ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”

ถึงแม้เขาจะพยายามดิ้นแรงแค่ไหน แต่ขาที่บาดเจ็บก็ทำให้ไม่มีแรงพอจะหนีจากการควบคุมของหมอได้ ทำได้แค่เบิกตากว้างมองฉือหว่านที่ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้

มือของฉือหว่านแตะลงบนขาของเขา “แกร่ก!” เสียงกระดูกหักดังกึกก้อง