บทที่ 340

ฉือหว่านเดินหนีออกมา

หลิวว่างมองตามเงาร่างอ่อนช้อยของเธอ ใบหน้าของเขาพลันมืดครึ้มลงอย่างชัดเจน

…

ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน กู้เป่ยเฉินยังคงนอนหลับหมดสติอยู่ ส่วนฉือหว่านนั้นไม่กล้าหลับตาแม้แต่นิดเดียว เพราะเธอต้องเฝ้าระวังหลิวว่าง

ชัดเจนว่าการอ้างว่าตนแต่งงานแล้วไม่ได้ช่วยทำให้หลิวว่างเลิกล้มความคิดสกปรกนั้นเลยสักนิด เขายังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ไม่เลิกรา

เธอไม่กล้านอน เพราะเธอรู้ว่าทั้งเธอและกู้เป่ยเฉินอาจตกอยู่ในอันตรายได้ทุกเมื่อ

ฉือหว่านนั่งอยู่คนเดียวที่หน้าประตู กลางดึกของหมู่บ้านบนภูเขาเงียบสงบจนเกือบวังเวง มันเงียบเสียจนเหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่ง

หลังหิมะหยุดตก บรรยากาศในหมู่บ้านยิ่งเย็นยะเยือกไปทั่ว เหมือนเธอถูกทิ้งไว้ที่ปลายสุดของโลกใบนี้

ร่างกายของฉือหว่านหนาวจนสั่น เธอรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกาย ตัวเริ่มร้อนราวกับจะเป็นไข้

หลังจากแช่น้ำทะเลเย็นเฉียบอยู่นาน แม้แต่ร่างกายแข็งแรงอย่างเธอก็แทบจะทนไม่ไหว

ฉือหว่านได้แต่หยิกฝ่ามือตัวเอง เพื่อไม่ให้ตัวเองหลับไป เพราะเธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัย

ในความมืดเงียบ เธอเผลอคิดถึงฮั่วซือหานขึ้นมา ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่? อยู่กับฉือเจียวหรือเปล่า?

เขารู้หรือยังว่าเธอกับกู้เป่ยเฉินหายตัวไป? เขาจะออกตามหาพวกเธอไหม?

กู้เป่ยเฉินบาดเจ็บหนัก หลิวว่างก็จ้องจะทำเรื่องเลวร้าย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะกลับไปได้อย่างไร

ร่างกายหนาวสะท้าน ฉือหว่านกอดตัวเองไว้แน่น เอียงศีรษะพิงกรอบประตู หนังตาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่ามีมือหนึ่งกำลังลูบไล้ใบหน้าของเธอ มือที่ทั้งสกปรกและหื่นกระหาย ฉือหว่านลืมตาพรวดทันที

หลิวว่างยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือกำลังลูบใบหน้าเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย

เธอดิ้นหนี “พี่หลิว! ทำไมพี่ถึงมาอีกแล้ว?”