บทที่ 341

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นกู้เป่ยเฉิน

ชายหนุ่มที่หลับอยู่ลืมตาตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงวุ่นวาย เขากระโดดลงจากเตียงแล้วกระชากตัวหลิวว่างออกจากร่างของฉือหว่าน

หลิวว่างซึ่งกำลังคลุ้มคลั่งด้วยไฟราคะ ไม่ทันตั้งตัวเลยเซล้มไปกระแทกกับผนัง

ใบหน้าของกู้เป่ยเฉินซีดขาว แต่อารมณ์กลับแข็งกร้าวและเย็นเฉียบ เขาหันมามองฉือหว่าน “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ฉือหว่านส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”

เขาจึงเบนสายตาไปยังหลิวว่าง มือกำแน่นจนเส้นเลือดปูด “ไอ้สารเลว!”

หลิวว่างที่โดนขัดจังหวะกลางคัน หน้าก็ยิ่งบูดบึ้ง เขาตวาดลั่น “ฉันเป็นคนช่วยพวกแกไว้เองนะ ถ้าไม่มีฉัน ขาแกก็พิการไปแล้ว! แกยังกล้าว่าฉันอีก?”

“ตอบแทนฉันหน่อยจะเป็นไรไป? ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ซะหน่อย แต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ? จะนอนกับผู้ชายสักคนหรือสิบคนมันก็เหมือนกัน!”

คำพูดของเขาทั้งหยาบคายและไร้ยางอายสิ้นดี

กู้เป่ยเฉินโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เส้นเลือดปูดทั่วแขน เขาเงื้อหมัดใส่หลิวว่างทันที

หลิวว่างก็ไม่ยอมแพ้ เขาจ้องกู้เป่ยเฉินเขม็ง พอกู้เป่ยเฉินพุ่งเข้ามา ทั้งสองก็เข้าต่อสู้กันอย่างดุเดือด

ฉือหว่านรีบลุกขึ้นยืน มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว

ถึงกู้เป่ยเฉินจะเป็นเจ้าพ่อจอมเกเรแห่งไห่เฉิง เก่งเรื่องการชกต่อย แต่ตอนนี้เขาขาเจ็บ ส่วนหลิวว่างเป็นผู้ชายตัวใหญ่ แถมยังแรงเยอะมาก กู้เป่ยเฉินจึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในเวลาอันรวดเร็ว

ใบหน้าของหลิวว่างแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “ถ้าพวกแกยอมเชื่อฟังดีๆ ฉันอาจจะไว้ชีวิต แต่ตอนนี้พวกแกหักหน้าฉันแล้ว ก็อย่าหวังเลยว่าจะได้รอด! ฉันจะฆ่าแก แล้วจับตัวซ้อแกไว้ ทำเป็นทาสบำเรอฉันทุกวัน ฮ่าๆๆ!”

“จริงๆ ฉันไม่อยากช่วยพวกแกหรอกนะ แต่ซ้อแกมันสวยเหลือเกิน ฉันทนไม่ได้จริงๆ ดูท่าฉันจะโชคดีจริงๆ ว่ะ!”

พูดจบ เขาก็เอามือบีบคอกู้เป่ยเฉินไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความอำมหิต

ทันใดนั้น “ตุบ!” เก้าอี้ตัวหนึ่งฟาดลงบนหัวหลิวว่างจากด้านหลัง

หลิวว่างชะงักทันที เลือดไหลจากหน้าผากสองสาย