บทที่ 342

“ฉันเห็นว่าด้านนอกมีสมุนไพรอยู่ เดี๋ยวจะออกไปเก็บ นายพักผ่อนก่อนเถอะ”

ฉือหว่านพูดพลางเก็บกล่องปฐมพยาบาล จากนั้นก็เดินออกไป

ตอนมาถึง เธอสังเกตภูมิประเทศโดยรอบไว้แล้ว ที่นี่มีสมุนไพร เธออาจใช้มันทำยาช่วยให้หลิวว่างความจำเสื่อมได้

ฉือหว่านย่อตัวลงเริ่มเก็บสมุนไพร แต่ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอยู่ข้างหลัง พอหันไปดู ก็เห็นว่าคือกู้เป่ยเฉิน

กู้เป่ยเฉินตามมา

ฉือหว่านเอ่ยอย่างแปลกใจ “นายตามมาทำไม? นายเสียเลือดไปเยอะ ควรจะรีบพักผ่อนนะ”

กู้เป่ยเฉินยืนอยู่ มองเธอจากมุมสูง ใบหน้าเล็กเรียวสวยแม้จะสวมเสื้อผ้าหยาบของชาวบ้าน แต่ก็ยังไม่อาจบดบังความงามอันสง่างามราวเทพธิดาได้ “ฉันว่าฉันตามมาเถอะ กลัวว่าจะมีหลิวว่างคนที่สองโผล่มาอีก”

ฉือหว่านยิ้มมุมปากอย่างจริงจัง “ฉันกับพี่นายหย่ากันแล้ว ต่อให้ฉันมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นก็ไม่เรียกว่านอกใจ ไม่ต้องตามฉันก็ได้”

กู้เป่ยเฉินเม้มริมฝีปาก “ไม่ใช่เพราะพี่ฉัน”

ฉือหว่านมองเขา กู้เป่ยเฉินหน้าตาหล่อเหลาจริงๆ ในฐานะทายาทคนเดียวของตระกูลกู้ในไห่เฉิง ชีวิตของเขาก็เหมือนเจ้าชายในวังทองคำ

แม้ตอนนี้จะดูซอมซ่อ มีบาดแผลทั้งที่ขาและแขน ใบหน้าซีดเซียว แต่ความหล่อก็ยังไม่ลดน้อย

ต่างจากฮั่วซือหานที่หล่อในแบบสง่างามสุขุม กู้เป่ยเฉินเหมือนพระเอกในการ์ตูนที่หลุดออกมาจากหน้าหนังสือ

ฉือหว่านแปลกใจยิ่งขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายของเขา แล้วจะตามเธอมาทำไม?

“หรือว่า… นายเป็นห่วงฉัน?”

กู้เป่ยเฉินสีหน้าไม่พอใจทันที ยกคางขึ้นอย่างหยิ่งยโส “เธอคิดอะไรของเธอ ฉือหว่าน เธอนี่ก็มั่นใจเกินไปหน่อย ฉันจะไปห่วงเธอได้ไง?”

ฉือหว่าน “…”

“ก็พูดเล่นเฉยๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณชายใหญ่กู้ไม่มีวันเป็นห่วงฉัน ใครๆ ก็รู้ว่านายเกลียดฉัน นายรักแต่ซ้อเจียวเจียวของนาย”

กู้เป่ยเฉินไม่พูดอะไร