บทที่ 343

กู้เป่ยเฉินเคยคบผู้หญิงมาหลายคน กอดเอวก็แล้ว ทำอะไรลึกซึ้งกว่านั้นก็เคย

แต่จู่ๆ พอได้โอบเอวของฉือหว่าน หัวใจเขากลับเต้นแรงอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้ รีบเขย่าร่างเธอเบาๆ พร้อมเรียก “ฉือหว่าน เธอเป็นอะไรไป?”

ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ว่า หน้าผากของเธอร้อนจัด อุณหภูมิร่างกายก็ผิดปกติ เธอกำลังเป็นไข้สูง

มันช่างเหมือนคำว่า เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ไม่ผิดเพี้ยน

ฉือหว่านลืมตาขึ้นช้าๆ เธอพยายามลุกขึ้น “ฉันไม่เป็นไร”

“ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก? เธอเป็นไข้สูงเลยนะ เดินยังไม่ไหวแน่ เดี๋ยวฉันอุ้มเธอกลับไป”

ฉือหว่านมองไปที่ขาขวาของเขาที่บาดเจ็บ “นายจะอุ้มฉันไหวเหรอ?”

กู้เป่ยเฉิน “…”

กู้เป่ยเฉินรู้สึกเหมือนโดนตบหน้า

เขาเนี่ยนะ จะอุ้มผู้หญิงตัวแค่นี้ไม่ไหว? ดูยังไงเธอก็ไม่ถึง 45 กิโล!

เห็นเขาทำหน้าเหวอ ฉือหว่านก็หัวเราะน้อยๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านเอง

กู้เป่ยเฉินเดินตามเธอกลับไปเงียบๆ

ฉือหว่านเอาสมุนไพรมาบด จากนั้นก็ยัดใส่ปากหลิวว่างไป ก่อนจะกินสมุนไพรลดไข้เองเล็กน้อย

กู้เป่ยเฉินมองเธอ เธอยังคงทำโน่นทำนี่ไม่หยุด ทั้งที่ร่างกายอ่อนแอแทบยืนไม่ไหว เธอก็ยังฝืนลากสังขารเดินไปมา เตรียมสมุนไพร ปรุงยา

เขาอยากช่วย แต่ก็ทำอะไรไม่เป็น ได้แค่มองเธอเงียบๆ

จนทุกอย่างเรียบร้อย กู้เป่ยเฉินก็เอ่ยขึ้น “รีบไปนอนพักเถอะ”

แต่พอพูดจบ เขาก็รู้ตัวทันทีว่าสถานการณ์มันแปลก เพราะในห้องมีเตียงเดียว และเขาก็นอนอยู่บนเตียงนั้นแล้ว

เขายกผ้าห่มขึ้น “เธอมานอนตรงนี้เถอะ”

ฉือหว่านรีบยกมือห้าม “คุณชายกู้ นายรีบนอนพักเถอะ ขานายยังบาดเจ็บอยู่ ถ้าแผลติดเชื้อฉันจะต้องดูแลนายอีก ฉันนั่งพักข้างๆ ก็พอแล้ว”

กู้เป่ยเฉินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ขึ้นมานอนด้วยกันเถอะ”

เตียงนี้ใหญ่พอสำหรับคนสองคน