บทที่ 344

ฉือหว่านสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของเขา

กู้เป่ยเฉินยกแขนขึ้นกอดเธอแน่นขึ้นอีก “ฉือหว่าน อดทนไว้นะ เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นแล้ว”

…

ทางด้านของฮั่วซือหาน หลังจากที่ฉือหว่านหายตัวไป เขาก็สั่งระดมคนออกตามหาโดยทันที

ในเวลาไม่นาน เลขาจ้าวก็นำภาพจากกล้องวงจรมาส่งให้เขา “ท่านประธาน พบแล้วครับ คุณฉือหว่านกับคุณชายกู้ขึ้นเรือยอชต์ลำเดียวกันไป”

ฮั่วซือหานมองภาพจากกล้องวงจรปิด เห็นกู้เป่ยเฉินขึ้นเรือยอชต์ ส่วนฉือหว่านขึ้นไปก่อนแล้ว

ใบหน้าหล่อเหลาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจนแทบหยดน้ำออกมาได้ “กู้เป่ยเฉินมาที่เวยไห่ได้ยังไง?”

ไม่มีใครรู้ว่ากู้เป่ยเฉินมาที่เวยไห่ตั้งแต่เมื่อไหร่

เลขาจ้าวพูดต่อ “ท่านประธาน ผมเดาว่าคุณชายกู้น่าจะตามคุณฉือหว่านมา”

“แล้วเจอเรือยอชต์ลำนั้นหรือยัง?”

“ส่งคนไปตามหาที่ทะเลแล้วครับ แต่เรือยอชต์ลำนั้นระเบิดกลางทะเลแล้วครับ”

ฮั่วซือหานลุกพรวดจากเก้าอี้ “อะไรนะ? ระเบิด?”

เลขาจ้าวพยักหน้า “ใช่ครับ มีคนวางระเบิดบนเรือยอชต์”

ขณะนั้นเอง ฉือเจียวก็เดินเข้ามา “ซือหาน ระเบิดนั่นต้องเป็นฝีมือของเป่ยเฉินแน่ เขาคงอยากฆ่าฉือหว่าน ฉันรู้ว่าเขาเกลียดฉือหว่านมาก แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ ตอนนี้เขาเองก็หายตัวไปอีก หรือว่าจะโดนระเบิดตายพร้อมกันไปแล้ว?”

ภาพจากกล้องวงจรปิดไม่มีฉือเจียวอยู่ในนั้น และเธอก็ไม่มีวันให้ตัวเองปรากฏในหลักฐานได้

ตอนนี้ฉือหว่านกับกู้เป่ยเฉินอาจจะตายไปแล้ว เธอก็แค่โยนความผิดทั้งหมดให้กู้เป่ยเฉิน แล้วก็ล้างมือตัวเองให้สะอาด

ฮั่วซือหานไม่ได้แม้แต่จะมองเธอ เขาพูดเสียงเข้ม “ตามลำน้ำไปต่อ ไม่ตายต้องเห็นคน ตายก็ต้องเห็นศพ!”

เลขาจ้าวพยักหน้า “ครับ!”

ฮั่วซือหานหมุนตัวออกไปทันที

“ซือหาน!” ฉือเจียวรีบคว้าแขนเขาไว้ “ซือหาน ฉันตามเธอมาถึงนี่ เธอจะไม่อยู่กับฉันหน่อยเหรอ?”

น้ำเสียงของฮั่วซือหานเย็นชาไร้อารมณ์ “ฉันจะไปตามหาฉือหว่านกับเป่ยเฉิน”