บทที่ 346

หลิวชุนฮวาหันไปมองเลขาจ้าวกับคนที่ตามมาด้วย “หมู่บ้านเราห้ามคนนอกเข้า พวกเขาเข้าไปไม่ได้ แต่ฉันจะแอบพาคุณเข้าไปได้คนเดียว”

เลขาจ้าวรีบเอ่ย “ท่านประธาน เข้าไปคนเดียวมันอันตรายนะครับ”

ฮั่วซือหานถามกลับเรียบๆ “อันตรายอะไร?”

เลขาจ้าวพูดเบาๆ “ชุนฮวาคนนี้เหมือนจะหลงคุณนะครับ ระวังเธอล็อกตัวคุณไว้เป็นเจ้าบ่าวประจำหมู่บ้านล่ะ”

ฮั่วซือหานเหลือบตาเย็นๆ ไปมองเลขาจ้าวแวบหนึ่ง

เลขาจ้าวรีบหุบปากเงียบแทบทันที

ฮั่วซือหานสั่งการ “พวกนายพักอยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปเอง”

เลขาจ้าวพยักหน้า “รับทราบครับ”

ฮั่วซือหานหันไปทางหลิวชุนฮวา “น้องชุนฮวา รบกวนด้วยนะครับ พาผมเข้าไปที”

“ไปกันเถอะ”

หลิวชุนฮวาพาฮั่วซือหานเข้าไปในหมู่บ้าน ระหว่างเดินอยู่ข้างเขา หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนกวางน้อยวิ่งในป่า “คุณชื่ออะไรเหรอ?”

“ฉันชื่อฮั่วซือหาน”

“งั้นฉันเรียกคุณว่าพี่ซือหานได้ไหมคะ?”

“…ถ้าคุณชอบแบบนั้นก็เรียกได้”

“คุณทำงานอะไรเหรอ?”

“เปิดบริษัทน่ะ”

“แล้วทำไมยังไม่แต่งงานล่ะ คุณชอบผู้หญิงแบบไหน?”

เมื่อหลิวชุนฮวามองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวัง ฮั่วซือหานก็ยกยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก “ฉันชอบผู้หญิงที่จิตใจดี เชื่อฟัง ชอบช่วยเหลือคนอื่น… คุณพาฉันเข้าไปในหมู่บ้าน แถมยังช่วยฉันอีก คุณก็เป็นผู้หญิงแบบนั้นเลย”

แค่เขาเต็มใจจะพูดหวานนิดเดียว ก็สามารถทำให้ผู้หญิงหลงหัวปักหัวปำได้

หลิวชุนฮวายิ้มจนแก้มแดง “พี่ซือหาน ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะช่วยแน่นอน ไหนๆ ก็เป็นน้องชายกับน้องสาวของพี่นี่นา ถึงแล้วค่ะ! อยู่ตรงนี้แหละ!”

เธอพาฮั่วซือหานมายังหน้ากระท่อมเล็กหลังหนึ่ง “พวกเขาอยู่ที่นี่ค่ะ”