บทที่ 347

ฮั่วซือหานหันไปมองกู้เป่ยเฉิน “นายพักผ่อนให้ดี เรื่องอื่นไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้”

คืนนี้ฉือหว่านกับกู้เป่ยเฉินต้องการพักฟื้นก่อน เรื่องการกลับออกจากหมู่บ้านค่อยคิดพรุ่งนี้อีกที

กู้เป่ยเฉินได้พี่รองอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกอุ่นใจทันที เขาพยักหน้า “ได้ครับ”

ฮั่วซือหานอุ้มฉือหว่านออกมาจากกระท่อม หลิวชุนฮวาที่ยืนรออยู่ข้างนอกก็รีบเข้ามา “พี่ซือหาน น้องสาวพี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“เธอเป็นไข้สูงครับ น้องชุนฮวา รบกวนช่วยจัดหาห้องพักให้เราได้ไหม?”

พอได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบของฮั่วซือหานเข้าเต็มตา สาวบ้าหน้าตาอย่างหลิวชุนฮวาจะปฏิเสธได้อย่างไร? เธอรีบใช้อำนาจลูกสาวผู้ใหญ่บ้าน จัดหาห้องพักสะอาดเรียบร้อยให้เขาทันที

ฮั่วซือหานอุ้มฉือหว่านไปวางลงบนเตียง ร่างกายเธอเย็นเฉียบ หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เส้นผมปอยหน้าม้าเปียกชื้นแนบอยู่กับหน้าผากขาวเนียนจนดูน่าสงสารจับใจ

เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยผมออกจากหน้าผากของเธอเบาๆ

“พี่ซือหาน” ขณะนั้นเอง เสียงหลิวชุนฮวาก็ดังขึ้น

ฮั่วซือหานถึงเพิ่งนึกได้ว่ายังมีเธออยู่ในห้อง เขาหันไปถามตรงๆ “น้องชุนฮวา มีพี่ชายด้วยใช่ไหม?”

หลิวชุนฮวาพยักหน้า “ใช่ค่ะ พี่ชายฉันชื่อหลิวว่าง ถึงวัยแต่งงานแล้ว สาวทั้งหมู่บ้านให้เขาเลือกได้เลย แต่พี่ฉันตาถึง ไม่เคยชอบใครสักคน”

มุมปากฮั่วซือหานยกยิ้มเย็นเฉียบ ตาถึงสินะ คนที่หลิวว่างเลือกคือฉือหว่าน แล้วฉือหว่านจะมีให้เลือกสักกี่คนกัน?

หลิวชุนฮวามองฮั่วซือหานด้วยหัวใจพองโต พูดต่อด้วยความเขิน “ฉันเองก็ถึงวัยแต่งงานแล้ว แต่ผู้ชายในหมู่บ้านไม่มีใครถูกใจเลย… พ่อฉันก็เร่งให้แต่ง… พี่ซือหานว่าฉันควรทำยังไงดีคะ?”

ชัดเจนว่าหลิวชุนฮวากำลังส่งสัญญาณหาเขา

น่าขำเสียจริง พี่ชายน้องสาวคู่นี้ ดันหลงรักฮั่วซือหานกับฉือหว่านทั้งคู่

“น้องชุนฮวา พรุ่งนี้ผมจะไปพบผู้ใหญ่บ้าน”

“จริงเหรอคะ?” หลิวชุนฮวาตาเป็นประกายทันที เธอเข้าใจไปเองว่าฮั่วซือหานรับสัญญาณของเธอแล้ว และเขาจะไปสู่ขอเธอกับพ่อในวันพรุ่งนี้!