บทที่ 348

ฮั่วซือหานรู้สึกได้ถึงมือเล็กๆ ของฉือหว่านที่เลื่อนไปบนตัวเขา เธอร้อนรุ่มและใจร้อนเกินไป ขณะที่ดึงกระดุมเสื้อเขาจนกระเด็นหลุดไปเม็ดหนึ่ง

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง เขารีบจับมือเธอไว้เบาๆ “ฉือหว่าน ช้าหน่อย ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าสำรองนะ”

ถ้าเสื้อผ้าของเขาขาดขึ้นมา เขาจะไม่มีเปลี่ยนนะ

แต่ฉือหว่านกลับไม่ฟัง เธอเพียงต้องการความอบอุ่นมากกว่านี้ มือเล็กๆ ถูกดึงออกไปได้ก็รีบซุกหน้าลงตรงซอกคอเขา “ไม่เอา…หนาว…”

เสียงของเธอออดอ้อนอ่อนแรง ปนน้ำเสียงเจ็บไข้คล้ายเด็กน้อยกำลังอ้อนขอ

แน่นอนว่า ฮั่วซือหานรู้ดีว่าต่อให้เธอไม่ป่วย เธอก็ออดอ้อนเก่งอยู่แล้ว โดยเฉพาะเวลาที่พวกเขาอยู่กันสองต่อสองบนเตียง

เธอเหมือนปีศาจน้อยตัวหนึ่ง

แค่หลังหย่ากัน ก็ไม่ได้ลิ้มลองอีกเลย

ฮั่วซือหานพยายามกลั้นใจ แต่สุดท้ายเขาก็อดไม่ไหว มือของเขาลูบไปที่กระดุมเสื้อของเธอ ราวกับตั้งใจจะช่วยเธอระบายความร้อนในกาย

ทุกอย่างเริ่มวุ่นวายขึ้นมาเล็กน้อย เขาพลิกตัวทาบลงเหนือเธอ ทั้งสองสลับกันถอดผ้า

เสื้อเชิ้ตของเขาถูกดึงออกไปครึ่งตัว กล้ามไหล่และแผ่นหลังแน่นตึงเผยออกชัด ฝ่ามือเย็นเฉียบของฉือหว่านสัมผัสกับร่างกายของเขา

ร่างของฮั่วซือหานโน้มลง สัมผัสแนบแน่น

วิธีการรับความอบอุ่นที่ดั้งเดิมที่สุด มือที่เย็นเฉียบของเธอ เขาที่ร้อนรุ่ม ทั้งความร้อนและความเย็นสัมผัสเข้าด้วยกัน

ทั้งตื่นเต้น และวาบหวิว

บนเตียงเล็กๆ นี้ราวกับสะเก็ดไฟตกลงบนทุ่งแห้ง ‘ซี่’ เสียงหนึ่งจุดไฟเผาความปรารถนาทั้งหมดให้ลุกโชนขึ้นมา

ฉือหว่านที่อยู่ข้างล่างส่งเสียง ‘อือ’ เบาๆ ราวกับถูกลวก

ฮั่วซือหานมองใบหน้าขาวซีดของเธอ หน้าสวยที่ดึงดูดใจชายไม่ว่าจะอยู่ที่ใด

เขาจับปลายคางเล็กของเธอ เงยหน้าขึ้นแล้วกดจูบลงเบาๆ

ฉือหว่านรู้สึกราวกับตัวเองถูกโยนลงในเตาหลอมขนาดใหญ่ ทุกอย่างร้อนระอุ เธออยากจะหนี แต่กลับขยับไม่ได้