บทที่ 356

ฉือหว่านถึงกับพูดไม่ออก ในตอนนั้นเอง รถใหม่ของเธอก็มาถึงพอดี “ทุกคน ฉันแค่มารอรถที่นี่ ไม่สะดวกคุยต่อแล้วนะ ฉันจะขึ้นรถแล้ว”

“รอรถ? รอแท็กซี่เหรอ?” ฉือเจียวหัวเราะเยาะ “ฉือหว่าน หน้าโรงพยาบาลแบบนี้เรียกแท็กซี่ยากมากเลยนะ”

เมื่อก่อนฉือหว่านก็ใช้แท็กซี่ตลอด จึงไม่แปลกที่ฉือเจียวจะคิดแบบนั้น

ฉือถังมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูแคลน “ฉือหว่าน ฉันดูถูกเธอจริงๆ ดูเหล่ารุ่นพี่ของเธอสิ ไม่มีใครไม่มีบ้านไม่มีรถ แต่ละคนชีวิตดีทั้งนั้น มีแต่เธอที่ยังใช้แท็กซี่อยู่ เธอทำให้คำว่าอัจฉริยะสาวเสียชื่อจริงๆ”

หลี่หลันรีบดึงแขนฉือถัง “ถังถัง พอเถอะ อย่าพูดแบบนั้นเลย หวานหว่านน่าสงสารจะตายไป”

ฉือหว่านเห็นรถของตัวเองจอดเรียบร้อยแล้ว คนขับก็ลงจากรถ เดินตรงเข้ามาหาเธอ

เธอก้าวไปข้างหน้า เดินผ่านฉือถังและหลี่หลันมาหยุดตรงหน้าฉือเจียว เธอยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกะพริบตา “ฉือเจียว เธอพูดถูก แถวนี้เรียกรถยากมากเลยล่ะ”

ฉือเจียวแสดงสีหน้าภูมิใจ

ฉือหว่านหันไปมองโรลส์รอยซ์ของฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว งั้นคุณช่วยไปส่งฉันหน่อยไหมคะ?”

“……” สีหน้าของฉือเจียวเปลี่ยนไปทันที “ไม่ได้!”

ฉือหว่านหันไปมองเธอ “ไม่ได้ แล้วเธอจะบ่นอะไรนักหนา?”

ฉือเจียว “……” เหลือเชื่อจริงๆ

ฮั่วซือหานมองฉือหว่าน เขากลับมาไห่เฉิงได้สองวันแล้ว แต่ยังไม่ได้คุยกับเธอเลย วันนี้ฉือหว่านปล่อยผมยาวสีดำเป็นเงางามลงมา ใบหน้าขาวเนียนรูปไข่ของเธอสวยจนสะดุดตา

ฮั่วซือหานขยับริมฝีปาก “ที่นี่เรียกรถยากจริงๆ งั้น…“

แต่ยังไม่ทันพูดจบ คนขับก็เดินมาถึงแล้ว พูดกับฉือหว่านว่า “คุณฉือหว่านครับ รถใหม่ของคุณผมขับมาส่งเรียบร้อยแล้ว เมื่อครู่ทดสอบระบบต่างๆ มาให้แล้ว ทุกอย่างใช้งานได้ดี คุณสามารถขับออกถนนได้เลยครับ”

ฉือหว่านพยักหน้า “โอเค ขอบคุณค่ะ”