บทที่ 370

นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูด “พ่อของเฉินจิ้นเป็นพ่อค้ายาใช่ไหม?”

หวังจื่อเหยาพยักหน้า “ใช่ เฉินจิ้นเป็นลูกของพ่อค้ายาแถมแม่ของเขาก็ตาบอด น้องสาวกำลังเรียนมัธยมต้น ฐานะครอบครัวแย่มาก แต่บ้านพ่อค้ายา แม่ตาบอด น้องสาวยังเรียนหนังสือและเขาที่แหลกสลายมันกลับทำให้ฉันอยากท้าทายเขายิ่งขึ้น ฮ่าๆ!”

หวังจื่อเหยากับกลุ่มเพื่อนหญิงหัวเราะเสียงดังหัวเราะจนตัวสั่น พวกเธอหัวเราะเยาะครอบครัวของเฉินจิ้น

เย่ฮวนเอ่อร์เริ่มไม่พอใจเธอเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำดวงตากลมโตสวยสดใสจ้องมองไปยังกลุ่มของหวังจื่อเหยา “พวกเธอหัวเราะพอหรือยัง?”

คำพูดของเย่ฮวนเอ่อร์ ทำให้หวังจื่อเหยากับพวกถึงกับชะงัก

หวังจื่อเหยาหันมามองเย่ฮวนเอ่อร์ และจำได้ทันที “นี่ไม่ใช่เย่ฮวนเอ่อร์ที่กำลังดังอยู่ตอนนี้เหรอ เรื่องที่เราพูดมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ!”

เย่ฮวนเอ่อร์ขมวดคิ้ว “พวกเธอไม่ควรเอาความทุกข์ของคนอื่นมาล้อเล่น ความลำบากของคนอื่นไม่ใช่เรื่องที่ควรถูกเอามาขำ!”

เธอเคยไปที่บ้านของเฉินจิ้น เป็นบ้านที่อบอุ่น แม่กับน้องสาวของเฉินจิ้นเป็นคนใจดีและอ่อนโยน

แม้สภาพแวดล้อมจะมืดทึบและชื้นแฉะ เฉินจิ้นเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะ คืนวันนั้นชายเมามายคนหนึ่งยังสบถคำว่า “ไอ้ลูกไม่มีพ่อ” มันแสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมาตลอดชีวิต

จะไม่รักก็ได้ แต่อย่าทำร้าย

เย่ฮวนเอ่อร์รับไม่ได้ที่หวังจื่อเหยานำกลุ่มนักเรียนหญิงมาหัวเราะเยาะเขาแบบนี้

หวังจื่อเหยาไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดเธอหัวเราะเยาะ “เย่ฮวนเอ่อร์เธออย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะช่วงนี้เธอก็ตามหาเฉินจิ้นอยู่ตลอดเธอก็ชอบเฉินจิ้นใช่ไหมล่ะ? เฉินจิ้นนี่เสน่ห์แรงจริงๆ โดยเฉพาะกับพวกคุณหนูบ้านรวย!”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ได้ตามจีบเฉินจิ้น แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นและเธอก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนแบบนี้ฟัง

เธอก้าวขึ้นไปอีกหนึ่งก้าว “แล้วไงถ้าฉันจะชอบเฉินจิ้น ฉันรู้ว่าเธอจีบเขาไม่ติดเลยพูดจาดูถูกเขาแบบนั้นไงล่ะ”