บทที่ 371

ไม่นานก็มีนักศึกษาคนอื่นแห่กันเข้ามาดู “แย่แล้ว ตรงนี้มีคนตีกัน!”

หวังจื่อเหยาได้ยินเข้าก็เริ่มกลัวขึ้นมา เพราะการตีกันในโรงเรียนถือเป็นเรื่องร้ายแรงอาจถูกบันทึกความผิดทางวินัยได้ ที่สำคัญคือ เธอโดนต่อยจนเจ็บแทบขาดใจ ฮือๆ

ทั้งเหตุการณ์หวังจื่อเหยาโดนเย่ฮวนเอ่อร์กดอยู่กับพื้นและซัดไม่ยั้ง แม้เพื่อนๆ จะรุมเย่ฮวนเอ่อร์แต่มันก็ไม่อาจหยุดยั้งเธอได้เลย หวังจื่อเหยารู้สึกเหมือนตัวเองโดนไฟเผาไปทั้งตัว

หวังจื่อเหยาดันเย่ฮวนเอ่อร์ออก “เย่ฮวนเอ่อร์ รอดูเถอะฉันจะไปเรียกคนมา!”

พูดจบหวังจื่อเหยาก็พาเพื่อนสาววิ่งหนีไปทันที

เย่ฮวนเอ่อร์ก็มีแผลอยู่เหมือนกันเสื้อผ้าของเธอก็ถูกดึงจนขาด เธอเก็บกระเป๋าขึ้นจากพื้นแล้วเดินไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า จำเป็นต้องเปลี่ยนชุด ไม่งั้นออกไปข้างนอกไม่ได้แน่

เธอไม่รู้สึกเสียใจเลยที่ตบกับหวังจื่อเหยา กับคนปากเสีย เธอไม่มีวันยอมให้อภัย

หวังจื่อเหยาไปเรียกคน เธอก็รออยู่ตรงนี้แหละ

เย่ฮวนเอ่อร์ถอดเสื้อออกแต่พอขยับตัวก็เจ็บจนต้องร้อง “ซี้ด” รอยข่วนแดงๆ เต็มแผ่นหลังตอนชกต่อยกันไม่รู้สึกตอนนี้เจ็บเหมือนโดนมีดกรีด

ในขณะนั้นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เย่ฮวนเอ่อร์หยิบมือถือออกมาดูเป็นฉือหว่านโทรมา

เธอกดรับสายเสียงหวานใสของฉือหว่านดังขึ้นทันที “ฮวนเอ่อร์ เธออยู่ไหนตอนนี้ฉันได้ข่าวว่าเธอไปมีเรื่องกับคนอื่น?”

ฉือหว่านรอเย่ฮวนเอ่อร์อยู่ที่หอหญิงแต่เมื่อครู่มีเพื่อนนักเรียนคนหนึ่งวิ่งมาบอกว่าเห็นเย่ฮวนเอ่อร์มีเรื่องกับคนอื่น

เย่ฮวนเอ่อร์กำโทรศัพท์แน่น “หวานหว่าน ฉันไม่เป็นไร ฉันเจอกับหวังจื่อเหยาได้ยินเธอกับเพื่อนพูดจาว่าร้ายเฉินจิ้นกัน”

“งั้นเธอก็เลยไปต่อยกับพวกนั้นเพื่อเฉินจิ้นเหรอ?”

“ใช่ พวกเธอมีตั้งห้าหกคนแต่ฉันสู้คนเดียวไม่แพเลยนะ…… ซี้ด…”

เย่ฮวนเอ่อร์ยังพูดไม่ทันจบเธอบังเอิญสัมผัสโดนแผลเจ็บจนเกือบหลุดน้ำตา